Sonja Spant De Kroon

8 juli 2008

sb001Op 8 juli 2008 kreeg Sonja de Kroon te horen dat haar helse hoofdpijnen niet onder de noemer ‘migraine’ waren te plaatsen, maar veroorzaakt werden door tumoren in haar hersenen. Op 9 juli 2008 werd door de artsen verteld dat haar linkerlong als haard werd aangemerkt van de kanker.

Dit weblog wordt bijgehouden door Jacques. Hoewel Sonja op 2 mei 2011 is overleden, wordt dit weblog nog regelmatig gelezen, als troost, als herinnering aan deze mooie vrouw. Léjan en de familie lezen nog altijd alle reacties en waarderen het zeer als jullie reageren.

Foto’s vind je hier (klik).

2 mei 2016

2 mei 2016

Het is vandaag 5 jaar geleden dat onze lieve Sonja overleed. Speciaal voor vandaag onderstaand gedicht:
sonja20112016

2 mei 2012: Thank you for your love

2 mei 2012

Vandaag precies een jaar geleden overleed onze lieve Sonja…
Speciaal voor iedereen die ons het afgelopen jaar bijstond…
Ons omhelsde, wanneer we een arm nodig hadden…
Ons warmte gaf, wanneer we het koud hadden…
Ons troostte, wanneer het regende…
Ons liefde gaf, wanneer het kil was…
Voor iedereen, van ons…

Van Sonja…


Thank you for your love (by Antony & The Johnsons)

13 september 2011

13 september 2011

Het is alweer ruim vier maanden dat Sonja op 2 mei overleed. Na die hele mooie vrijdag, waarop we afscheid namen van onze geliefde Son, is de dag gekomen, dat we haar nu een rustplek hebben kunnen geven. Léjan, Coco en Peer hebben samen met zussen Bell en Vanessa Sonja`s as op begraafplaats Moskowa begraven. Tussen de wortels van een prachtige naaldspar op een mooi veldje, heeft Sonja een rustiek plekje in de zon gekregen. En om die dierbare rustplaats te markeren staat er een ranke sokkel met een ragfijn gebeeldhouwd vrouwsfiguur… Kanis Omhoog!

kanis-omhoog2

Vandaag is Sonja`s geboortedag. Ze zou 44 geworden zijn. We zouden dat anders ongetwijfeld ook gevierd hebben in de tuin of een andere lommerrijke omgeving. Nu konden we Sonja`s verjaardag vieren op haar nieuwe plekje, onder die prachtige boom. Ondanks de weersverwachting die wat regen voorspelde, hebben de weergoden het droog gehouden. Zij wel, wij niet. Het verdriet hebben we met elkaar gedeeld. We hebben vooral ook gelachen en herinneringen opgehaald. We hebben ter plekke Sonja`s verjaardag gevierd met een glas bubbels en geproost op haar leven. Te vroeg hebben we afscheid van haar moeten nemen, maar we hebben nu een mooie plek waar we naar toe kunnen gaan. Voor een ontmoeting; om te gedenken en herdenken. Om alleen te zijn met Sonja. Om je gedachten te laten gaan. Voor een herinnering, een lach, een traan. Voor Sonja.

Met Sonja

kanis-omhoog1

Dag 1091, 3 juli 2011

3 juli 2011

img_22161

bedankkaart-469

Dag 1034, 7 mei 2011

7 mei 2011

Vrijdag 6 mei 2011 is Sonja aan het begin van de middag in een mooie dienst herdacht. In het Kerkje van Schaarsbergen brachten veel familieleden, vrienden en oud-collega`s Sonja een laatste groet. Daarna is ze op Moskowa gecremeerd.

kopie-van-img00086-20110506-1543Het was een prachtige dag, volledig in de geest van Sonja; een liefdevolle en inspirerende viering in de kerk; een warm en openhartig samenzijn in de buitenlucht; een intieme en eenvoudige plechtigheid in het crematorium; het werkelijk afscheid van Sonja en de daaraan gekoppelde crematie. Tot slot hebben we geproost op Sonja.

Hoewel het een mooie dag was met een waardig afscheid, was het ook verdrietig om zo vroeg al vaarwel te moeten zeggen tegen zo’n mooie vrouw, lieve moeder en echtgenote, zus, dochter, en vriendin.

Peer, Coco, Lejan, familie en vrienden zijn allemaal zeer voldaan over dit mooie en passende afscheid en putten hier veel troost uit. De aandacht van velen was warm en overweldigend. Dank daarvoor.


Dit weblog blijft open voor reacties…

Dag 1030, 3 mei 2011

3 mei 2011

1-blanco

Dag 1029, 2 mei 2011

2 mei 2011

Maandag 2 mei 2011 is Sonja omstreeks 08.15 uur overleden.

Na een onrustige nacht is Sonja in het bijzijn van haar geliefde man Léjan vredig ingeslapen.

=================================================

Het verdriet is groot, maar het geeft ons ook troost dat Sonja eindelijk rust heeft gevonden. Ze heeft genoeg gestreden; zichzelf moe gestreden. Sonja heeft veel voor ons betekend en had een grote uitstraling op haar omgeving. Trots en waardig heeft ze bijna drie jaar lang haar leven geleefd met haar ziekte. Vandaag is daar een einde aan gekomen.

Léjan, Peer en Coco

Jaap & Ria de Kroon
Gabriëlle de Kroon & Rick Teunissen, Zeb en Carlos
Vanessa de Kroon, Jip en Mac
Jacques Happe

Sjef & Bets ter Steeg
Geert & Ellen ter Steeg, Yoos en Bastian

correspondentieadres:
Jan Vethstraat 11
6813HJ Arnhem
sonja@highlow.nl

Dag 1028, 1 mei 2011

1 mei 2011

Het sterven nadert.
Sonja is al een paar dagen niet meer bij kennis en niet meer aanspreekbaar. Soms lijkt het alsof ze je nog hoort. Dan bestaat het gevoel van contact middels een zucht of het knipperen van de ogen. De afgelopen periode is de pijn sterk toegenomen, waardoor ze zich nog nauwelijks kan bewegen in bed. Om de pijn beter te regelen is een morfinepomp geplaatst. Alle overige medicatie is gestopt. Eten en drinken kan Sonja niet meer.

De verzorging beperkt zich nu tot een minimum om Sonja niet verder te belasten. Rust, waardigheid en liefde omgeven haar in deze laatste dagen.

Peer zegt vaak dat hij het erg jammer vindt dat mamma dood gaat. Coco vindt dit ook, vooral als het al snel is, want ze wil mamma nog heel graag haar zelfgemaakte Moederdagcadeau geven.

Sonja en Léjan danken alle vrienden, familie en buren voor de warme reacties en de hulp die ze krijgen. Persoonlijk reageren – telefonisch, persoonlijk of per mail – is niet mogelijk. Vandaar dit weblog, waarmee we iedereen zoveel mogelijk op de hoogte houden en troost willen bieden aan hen die dit nodig hebben. Sonja put kracht en troost uit alle reacties, kaartjes en mails. Dank ook voor alle kaarsjes die gebrand worden…

Dag 1021, 24 april 2011

24 april 2011

Langzaam dooft het licht.
Met het verstrijken van de weken trekt het leven zich steeds verder terug uit Sonja. Ze slaapt het grootste deel van de dag. Op de momenten dat ze wakker is, blijft ze versuft en is het moeilijk nog echt contact te maken. Haar zicht is ze meestal compleet kwijt, maar dan luistert ze aandachtig. Sonja ziet veel in hallucinerende beelden; vaak uit het verleden, die over het algemeen -gelukkig- plezierig van aard zijn.

Pijn heeft Sonja niet veel, omdat die goed onder controle is. Haar stem is zwak en de verwardheid maakt een samenhangend gesprek niet meer mogelijk. Gelukkig kan ook zonder woorden nog veel gezegd worden. Als Sonja een kus krijgt kringelt er veelal nog een mooie glimlach rondom haar mondhoeken.

Van opgeven wil Sonja nog niet weten. Van haar geliefden mag ze rust zoeken, dat weet ze ook, maar ze lijkt het leven nog even vast te willen houden. Sonja heeft altijd aangegeven dat ze de ziekte haar beloop wil laten. Sterven ziet ze als een natuurlijke afsluiting van dit proces. Dat punt heeft ze nog niet bereikt.

De directe mensen om Sonja heen, verzorgen haar en zijn er in liefde graag bij. Voor Peer en Coco is het soms ook verwarrend. Er is nu al langere tijd geen echt contact meer met mama. En hoewel ze hieraan gewend lijken te zijn, kent de tweeling ook plotselinge momenten van verdriet. Ze zoeken dan aanhankelijkheid bij anderen. Peer vertelde afgelopen week dat hij het terugknuffelen van mama zo mist. Met een beetje hulp van papa lukt dit nu toch af en toe. Peer en Sonja genieten dan allebei op hun eigen manier van dit stukje geluk.

Coco vertelt soms aan mama met groot enthousiasme over haar avonturen van de dag. Met behulp van oma of papa kan Sonja hierop reageren en voelt Coco zich toch gehoord. Zowel Coco als Peer plukken regelmatig voorjaarsbloemen in de tuin of uit de straat. Het is hun manier om ook in deze moeilijke periode kleur te blijven geven; aan Sonja, aan haar leven en de invulling van hun leven met mama.

Sonja en Léjan danken alle vrienden, familie en buren voor de warme reacties en de hulp die ze krijgen. Persoonlijk reageren – telefonisch, persoonlijk of per mail – is niet altijd mogelijk. Vandaar dit weblog, waarmee we iedereen zoveel mogelijk op de hoogte houden en troost willen bieden aan hen die dit nodig hebben. Sonja put kracht en troost uit alle reacties, kaartjes en mails. Dank ook voor alle kaarsjes die gebrand worden…

Dag 1000, 3 april 2011

3 april 2011

De 1000ste dag sinds de diagnose werd gesteld. Een memorabele dag. Ook omdat het samenvalt met het verjaardagsfeest van Coco en Peer, die afgelopen donderdag 6 werden. Een fijne dag, die we mochten vieren met familie en vrienden. Vanaf haar bed heeft Sonja dit als geroezemoes beneden kunnen meemaken. Daarnaast was het fijn dat veel dierbaren vandaag kort aan haar bed hebben kunnen zitten.

Sinds de laatste update 24 dagen geleden is de situatie van Sonja helaas gestaag verslechterd. Doordat ze nu al weken bedlegerig is zijn haar krachten afgenomen. Sonja slaapt veel en heeft moeten zoeken naar de juiste samenstelling in pijnmedicatie. Gelukkig lijkt deze voorlopig gevonden. Na enkele weken waarin rust en berusting de boventoon voerden was ze de afgelopen week erg onrustig. Sonja had opnieuw veel innerlijke strijd. Ze was veelal misselijk, waardoor ze nauwelijks at en dronk. En daarnaast was ze verward en kende veel hallucinaties. De verjaardag van de kinderen op donderdag heeft ze dan ook niet bewust meegemaakt. Gelukkig was dit besef vandaag wel aanwezig, waardoor het, ondanks de schizofrene situatie, een gezellige en zeer waardevolle dag was.

Twee weken geleden heeft Sonja Coco en Peer verteld dat zij zal sterven. Ondanks de pijn die dit gaf had Sonja de wil en moed dit zelf te vertellen. Coco en Peer reageerden geschrokken en verdrietig, maar hebben snel hun eigen weg gevonden om hiermee om te gaan. Ze hebben zelf in de klas verteld dat hun mama doodgaat. Wanneer het hen uitkomt, gaan ze hier zelf het gesprek over aan. Hierdoor wordt op een eerlijke en vrij ongedwongen manier over het onvermijdelijke noodlot gesproken. De kracht van Sonja lijkt ook in hen te schuilen.

Coco vertelt mama met enige regelmaat dat ze hoopt dat de dokter zich vergist heeft. Peer heeft de mensen van de thuiszorg aan de deur al enkele malen welkom geheten met een hartelijk “ja kom maar binnen hoor, ze is nog niet dood”.

Op sommige heldere momenten beseft Sonja heel sterk haar achteruitgang en kan de angst beklemmend zijn. Op andere momenten berust ze in haar lot of beseft ze weinig van haar situatie. Met de betrokken en liefdevolle ondersteuning van familie, vrienden en buren houdt Sonja ook in deze fase van volledige hulpbehoevendheid moedig stand.

Sonja en Léjan danken alle vrienden, familie en buren voor de warme reacties en de hulp die ze krijgen. Persoonlijk reageren – telefonisch, persoonlijk of per mail – is niet altijd mogelijk. Vandaar dit weblog, waarmee we iedereen zoveel mogelijk op de hoogte houden en troost willen bieden aan hen die dit nodig hebben. Sonja put kracht en troost uit alle reacties, kaartjes en mails. Dank ook voor alle kaarsjes die gebrand worden…

Dag 976, 10 maart 2011

10 maart 2011

Lieve familie en vrienden,

Tien dagen geleden konden we nog melden dat de MRI-scan geen afwijkingen aan Sonja`s ruggenmerg te zien gaf. Maar vorige week had Léjan contact met de neuroloog, want wat bleek, bij een nieuwe inspectie van de MRI was toch afwijking geconstateerd: uitzaaiing in het ruggenmergsvlies. Dit kan de motorische uitval in de benen verklaren en de toenemende pijn in het been. Tja, dat valt behoorlijk tegen. Bestraling zou de pijn kunnen verminderen, maar heeft zeer waarschijnlijk geen effect op de motorische uitval. Daarbij is bestraling een belastende behandeling, die Sonja waarschijnlijk meer kost dan oplevert. Dus vooralsnog is gekozen voor pijnmedicatie en verder geen behandeling.

Soortgelijke uitzaaiingen in het hersenvlies zijn gezien de snelle achteruitgang van de laatste weken zeker denkbaar. De recente MRI-scans geven hierover geen uitsluitsel. Nieuwe scans om dit uit te zoeken zijn niet zinvol, omdat verdere behandeling, in geval van uitzaaiingen, niet mogelijk is. Medicatie kan eventueel worden ingezet om de toenemende visuele en auditieve hallucinaties te verminderen. Voor het overige rest niets anders dan het beloop af te wachten.

De afgelopen weken is - voor zover mogelijk - een nieuwe balans gevonden. Sonja brengt haar dagen in bed door, verzorgd en ondersteund door thuiszorg en een zeer toegewijde groep lieve familie en vrienden. Pijn en verwardheid wisselen veelal per dag. Het ontbeert Sonja aan energie om veel tijd door te brengen met Peer en Coco of andere vrienden en familie. Wel op een goede middag heerlijke herinneringen opgehaald met een jeugdvriendin; veel gelachen en tot in detail alle oude bekende jeugdvrienden en liefdes de revue laten passeren. Deze middag leverde voldoende energie om ook daarna nog een goede dag te hebben.

sonja-maart-11-0282

Peer en Coco hebben hun pappa Léjan weer meegetroond in het carnavalsgedruis van Arnhem. Sonja genoot van de uitbundige uitdossingen van het drietal en de verhalen achteraf.

Ondertussen nadert, de nooit verwachte, dag 1.000. Wat een kracht!

Sonja en Léjan danken alle vrienden, familie en buren voor de warme reacties en de hulp die ze krijgen. Persoonlijk reageren – telefonisch, persoonlijk of per mail – is niet altijd mogelijk. Vandaar dit weblog, waarmee we iedereen zoveel mogelijk op de hoogte houden en troost willen bieden aan hen die dit nodig hebben. Sonja put kracht en troost uit alle reacties, kaartjes en mails. Dank ook voor alle kaarsjes die gebrand worden…

Dag 966, 28 februari 2011

27 februari 2011

Lieve familie en vrienden,

Helaas is de situatie van Sonja in de achterliggende weken verder verslechterd. Ze is inmiddels volledig bedlegerig en heeft intensieve verzorging nodig. Ze is erg vermoeid. Sonja had dit weekend minder pijn dan de dagen daarvoor, maar het meest trieste van de hele situatie is dat ze in toenemende mate verward is. Dat uit zich door een gebrek aan ruimtelijke oriëntatie (‘waar is de tuin’, ‘waar slapen de kinderen?’). Ook is haar korte termijn geheugen erg slecht en raakt ze soms al tijdens een gesprek verward. Sonja is zich bewust van de achteruitgang en probeert rust te vinden in haar lot. Het is mooi om te zien, dat de verbondenheid van allen die Sonja dierbaar zijn in dit moeilijke proces opnieuw wordt gesterkt.

Zaterdagochtend is Sonja naar het ziekenhuis geweest voor een MRI-scan gehad van haar rug. De scan gaf geen afwijkingen te zien, waardoor de uitval van haar coördinatie hoofd/benen niet terug te voeren is op uitzaaiing in het ruggenmerg. Woensdag is er weer overleg met haar neuroloog. Naar verwachting wordt er geen verdere behandeling voorgesteld. De uitvalsverschijnselen zijn waarschijnlijk het gevolg van schade aan het brein door bestraling en chemo de afgelopen jaren.

dsc_4544

De afgelopen twee weken was er ook een hoogtepunt in Huize Sonja. Peer en Coco mochten samen met een taartenbakker een heerlijke en zeer kleurrijke taart maken. Een groot feest waren de goocheltrucs van clown Kokkie, die grote indruk maakten op de tweeling. Daarna volgde een fotosessie met een professionele fotograaf en dat leverde prachtige foto’s op. ‘s Avonds volgde nog een heerlijk tapasbuffet, war Sonja heerlijk van heeft gegeten. De Stichting Kinderwensdroom verzorgde deze leuke en vooral mooie dag.

De mantelzorg en thuiszorg zijn nu goed georganiseerd, waardoor Sonja thuis kan zijn en vooral kan blijven. Het is onzeker hoe het verloop verder zal zijn, maar met de inzet van velen gaat het naar omstandigheden goed.

Sonja en Léjan danken alle vrienden, familie en buren voor de warme reacties en de hulp die ze krijgen…

img_2779

Dag 952, 14 februari 2011

14 februari 2011

Lieve familie en vrienden,

We zijn net twee weken verder na de laatste bijdrage en nu zou het eigenlijk een positief bericht moeten verschijnen. Helaas is Sonja`s situatie niet verbeterd. De afgelopen twee weken is vooral het lopen verder verslechterd. Het is nu niet eens meer mogelijk om zelfstandig te staan of te lopen; zelfs niet met een rollator. Momenteel wordt Sonja ondersteund als ze moeizaam naar het toilet schuifelt. De rest van de tijd ligt ze vooral in bed. Zo hulpbehoevend zijn heeft een enorme impact op haar zelfredzaamheid. Inmiddels zijn al een nieuwe rollator, een rolstoel, een wc-stoel en andere hulpmiddelen afgeleverd. Voor Sonja en alle lieve mensen om haar heen erg confronterend en verdrietig om dit mee te maken.

Vanwege de aanhoudende klachten is Sonja vorige week weer door de neuroloog onderzocht op ‘neuropathie’, dat is functie-uitval door aantasting van lange zenuwen als gevolg van de zware chemotherapie. Op zich positief dat hiervan geen sprake bleek. Omdat de klachten steeds groter worden, heeft de arts besloten om een MRI-scan van de wervelkolom te maken om mogelijke uitzaaiing in het ruggenmerg uit te sluiten. De meest waarschijnlijke oorzaak van de uitval een combinatie van schade aan de hersenen ten gevolge van bestraling, chemo en medicijngebruik. Maar de kans op herstel acht hij klein. Echter, hoop op een kleine opleving blijft.

Buiten de moeizame neurologische verbinding tussen hoofd enerzijds en handen en benen anderzijds, heeft Sonja de laatste weken ook meer hoofdpijn. Daarnaast gaat het steeds slechter met haar korte termijn geheugen en daar is ze zich erg van bewust. Haar wereld wordt ineens een stuk kleiner. Ondanks deze weinig bemoedigende ontwikkeling van haar gezondheid reageert Sonja vrij kalm. Is het berusting of acceptatie?

Voor de tweeling Peer en Coco lijkt het alsof ze inmiddels gewend zijn aan de situatie dat mama ziek is en regelmatig in bed ligt. Ze kijken er niet echt van op nu van alles verandert in het huishouden. De wisselende gezondheid van Sonja lijkt zo’n onderdeel van hun leven, dat ze ogenschijnlijk nergens echt van opkijken. Desgevraagd geven ze aan het wel gek te vinden dat mama niet meer kan lopen of in een rolstoel zit. Hun onbevangenheid blijft en dus krijgt mama regelmatig een dikke zoen extra.

Op dit moment is het van belang een nieuwe balans te vinden in het dagelijks leven. Dit betekent vooral zoeken naar praktische oplossing om thuis te kunnen blijven en rust te vinden. Daar horen het opnieuw instellen van pijnmedicatie, het organiseren van zeer intensieve thuiszorg en uitbreiding van de kring mantelzorg(ers) bij.

Voor nu gelden tot rust komen en herstel, hoe klein ook, als prioriteit. We blijven hopen!

Sonja en Léjan danken alle vrienden, familie en buren voor de warme reacties en de hulp die ze krijgen.

Dag 934, donderdag 27 januari 2011

28 januari 2011

Lieve familie en vrienden,

Deze week heeft Sonja twee nachtjes in het ziekenhuis in Arnhem geslapen.
De afgelopen week ging het lopen steeds moeilijker en waren er op maandag en dinsdag zelfs wat uitvallen en valpartijen. Léjan was er maandag op tijd bij en dinsdagmiddag was Jacques aanwezig om Sonja te helpen. De uitval in haar linkerbeen zorgde ervoor dat ze wankel was en soms helemaal niet kon lopen. Dit neurologische falen zorgde voor een verontrustende situatie.

Vanwege de lastige situatie met het lopen, Sonja moet nu constant ondersteund worden, werd besloten om in te checken in het Rijnstate om in alle rust met constante zorg om haar heen de MRI-scan, een E.E.G. en bloedonderzoeken af te wachten. Want, ondanks de goede uitslag twee weken geleden, wilden de artsen uitsluiten dat de uitval een gevolg kon zijn van agressieve groei van de tumoren in haar hoofd. Gelukkig, de uitslagen waren donderdag al binnen en van groei van de tumoren bleek geen sprake! De doktoren houden rekening met de mogelijkheid dat door de chemotherapie van oktober/december niet alleen de slechte cellen zijn aangevallen, maar ook goede cellen zijn aangetast.

Sinds Sonja de rust van het ziekenhuis heeft gevonden, gaat het lopen iets beter. Ze lijkt wat stabieler te zijn, maar dat kan ook het gevolg zijn van de extra dosis dexamethason die ze sinds dinsdagavond toegediend krijgt. Een dosis, die het hoofd rust brengt en vochtvorming terugdringt, maar haar ook afhankelijker maken van deze extreem zware medicatie. Vrijdagmiddag had ze nog een ergotherapie in het ziekenhuis en daarna mocht ze weer huiswaarts. Met rollator om beter te kunnen lopen.

Sonja is nog altijd in good spirit. De twee dagen ziekenhuis waren wel vermoeiend, omdat vooral de eerste nacht onrustig was door teveel onaangename ziekenhuisgeluiden, maar thuis kan ze weer verder uitrusten. En zoals ze zelf zegt, “het gaat slecht, maar verder gaat het goed…”

Sonja en Léjan danken alle vrienden, familie en buren voor de warme reacties en de hulp die ze krijgen.

Dag 926, woensdag 19 januari 2011

19 januari 2011

Lieve familie en vrienden,

Inmiddels zijn we alweer een aantal weken in het nieuwe jaar en lijken de feestdagen ver achter ons te liggen.
Vlak voor de laatste update heeft Sonja haar laatste behandeling van de vierde serie chemo`s gehad. Daarvan is bekend dat “de man met de hamer langskomt”, zoals ze het zelf noemt. En dat heeft ze geweten! Ze voelde zich erg moe, vervelend en ziek. Eerste Kerstdag ging daardoor voornamelijk aan haar voorbij. Op Tweede Kerstdag gingen Sonja, Léjan, Coco en Peer voor de traditionele De Kroon Kerstviering naar zus Bell en haar gezin in Heiloo. Dat werd uiteindelijk toch nog een goede dag. Daarna bleven de Ter Steeg-Kroontjes in Heiloo logeren. Shoppen, lunchen en genieten waren de voornaamste bezigheden van Sonja en de andere ‘meisjes De Kroon’ (moeder Ria en zussen Bell en Vanessa). Fijn om er even uit te zijn, maar met vier kinderen om Son heen soms ook erg druk.

Terug in Arnhem wachtte o.a. het ziekenhuis. Niet voor een behandeling, maar om het resultaat te scannen van de chemo`s van de laatste maanden. De CT en MRI lieten een stabiele situatie zien. Een resultaat dat Sonja oplucht. De zorggebieden – long en hoofd – zijn niet verergerd. Sterker nog, de long is min of meer hetzelfde in omvang gebleven en de tumoren in het hoofd zijn zelfs iets geslonken. Dat is goed nieuws, want de chemo werd juist ingezet voor het hoofd, maar laat niet altijd resultaat zien. Ditmaal dus wel en dat is van belang voor Sonja`s alledaagse functioneren. Natuurlijk is ze nog steeds herstellende van de behandeling, die bij deze vierde keer er extra inhakte.

Al met al, “het is zoals het is”. Een gevleugelde uitspraak van Sonja. Ze doet zich niet beter voor, dan ze is. Het gaat met vallen en opstaan. ‘Opstaan’ wordt wel steeds moeilijker. Het zicht neemt af, het korte termijn geheugen vertoont steeds vaker hiaten, lopen wordt moeilijker en ze heeft steeds meer ondersteuning nodig. Sonja overweegt zelfs een hulpmiddel. Geen ouderwetse wandelstok, maar een hippe nordic walking stick. Om weer wat aan te sterken en de conditie op te vijzelen, gaat ze vanaf deze week onder begeleiding van een fysiotherapeut weer aan de slag in de sportschool. Kortom, kwaliteit van leven is voor Sonja nog steeds het focuspunt. “Het gaat slecht, maar verder gaat het goed”, zegt ze glimlachend over haar huidige situatie.

Half februari wordt het verloop van de ziekte verder gemonitord en zal er een nieuwe update verschijnen.

Sonja en Léjan danken alle vrienden, familie en buren voor de warme reacties en de hulp die ze krijgen.

Dag 897, 21 december 2010

21 december 2010

Lieve vrienden,

Het is alweer enige tijd geleden dat er een update heeft gestaan op het weblog. En wat is er weer veel gebeurd!

Sonja heeft de afgelopen maanden vier chemo`s ondergaan. Na de eerste behandeling gaf de röntgenfoto van de long al een duidelijke verbetering te zien. De longarts was hierover blij verrast en enthousiast. De chemo was immers ingezet om ‘toch nog iets te proberen’ en dit resultaat is hoopvol. De grootste verbetering in het beeld is - zoals te verwachten viel - opgetreden na de eerste chemo. De twee daaropvolgende behandelingen hebben hier niet zo veel extra verbetering in laten zien. Om er toch het maximale uit te halen heeft Sonja in overleg met de arts vorige week besloten de laatste van de vier behandelingen te ondergaan. Dat was afgelopen donderdag.

Sonja heeft de behandelingen goed doorstaan. De eerste drie kuren gaven niet zo veel bijwerkingen, maar hoe verder in het proces, hoe vermoeiender de nawerking. Gelukkig bleef Sonja goed in staat actief te zijn en mee te draaien binnen het gezin. De huidige vierde kuur valt zwaarder. De effecten van de opeenvolgende kuren stapelen zich, waardoor ze nu meer last heeft van misselijkheid. Vooral door de vermoeidheid moet ze deze week flink gas terugnemen.

Begin januari worden er uitgebreide scans gemaakt. In veel gevallen heeft chemotherapie minder effect op uitzaaiingen in het hoofd. Vooral de scan van het hoofd is dan ook spannend. Is het effect ook hier zichtbaar? De klachten van het hoofd zijn helaas niet afgenomen. Sonja wilde de medicatie die ze na haar ziekenhuisopname begin oktober kreeg afbouwen, maar is daar inmiddels mee gestopt. Het leidde tot meer hoofdpijn en ook het lopen werd lastiger.

000Sonja ervaart de afgelopen maanden als een ware achtbaan met tussendoor weinig rust. De verwachting is dat dit ook wel zo zal blijven. Niet eens zozeer op het fysieke vlak, maar vooral emotioneel. Het grote verdriet, de hevige spanning, het besef dat het alleen maar slechter kan gaan. En voor het gezin is het natuurlijk ook moeilijk, dan doet mama weer mee en dan ligt ze weer in bed. Peer en Coco beseffen meer en meer wat er aan de hand is. Léjan heeft naast zijn drukke baan veel zorgtaken en dan is dit geen situatie waar je als gezin in terecht wilt komen. Maar toch, zowel Sonja als Léjan hebben nog steeds de veerkracht en het vermogen om in het hier en nu te leven. En vooral, om te genieten van elkaar en kleine, mooie dingen. Zoals de prachtige sneeuw van de vroege winter. En gek genoeg gaat dat genieten vanuit een overlevingsdrang als vanzelf.

De Sint heeft uitbundig zijn best gedaan in Arnhem en daar hebben Coco en Peer weer volop van genoten. De voorbereidingen voor de Kerst zijn nu in volle gang. Zowel de kinderen als Léjan hebben kerstvakantie; tijd voor sneeuwpret en ontspanning. En in het achterhoofd vooral ook de blijdschap voor deze gezamenlijke feestdagen die er, tegen de verwachting in, toch maar weer zijn.

Sonja`s Kerst en Nieuwjaarswens: in volle liefde, gezondheid en overtuiging 2011 in gaan…

Fijne Feestdagen!

Dag 841, 26 oktober 2010

26 oktober 2010

Op 14 oktober kreeg Sonja haar eerste chemokuur.
Hoewel de kuur vermoeiend is, heeft ze geen last gekregen van de traditionele dip, waarin je erg vatbaar bent voor allerlei infecties. Dat is - behalve een keelontsteking - dus niet het geval. Door de medicatie heeft Sonja wel veel meer energie gekregen dan de voorgaande maanden en dat heeft geresulteerd in shoppen en buiten de deur lunchen. De herfstvakantie is weer voorbij. Léjan is weer aan het werk en Coco en Peer zijn weer naar school.

Gisteren is Sonja naar het voetballen geweest met Coco en Peer. “Dat heeft me meer gedaan dan ik had verwacht. Het was toch weer een mijlpaal, waar ik niet meer op gerekend had. Als een ‘viswijf’ heb ik ze staan aanmoedigen en toeschreeuwen langs de lijn. Heel bijzonder!”

Nu is het afwachten wat de chemo met het lichaam doet. Het is spannender dan ooit, omdat dit toch zo’n beetje de laatste behandelmogelijkheid is. Zodra er meer nieuws is over resultaten van de huidige kuur of een vervolgbehandeling, dan laten we dat hier weten.

Sonja en Léjan danken alle vrienden, familie en buren voor de warme reacties en de hulp die ze krijgen.

Dag 827, 12 oktober 2010

12 oktober 2010

Maandag heeft Sonja de MRI-scan ondergaan. Het beeld gaf een groei van het aantal tumoren zien, waarbij vooral ontwikkeling in het al geopereerde gebied. ’s Avonds heeft het multidisciplinair team van specialisten overlegd en dinsdagmiddag heeft de radioloog aan Sonja en Léjan het resultaat meegedeeld. En dat valt niet tegen!

Onderdeel van het maandagoverleg was de input van diverse specialisten uit het Radboud Universitair Ziekenhuis in Nijmegen. Daar vinden ze, puur kijkend naar de foto’s, dat verdere behandeling geen zin meer heeft. De behandelende specialisten in het Arnhemse Rijnstate, waar Sonja sinds vorige week ligt, zijn een andere mening toegedaan. Ze vinden dat het klinische beeld anders is dan wat het plaatje van haar hoofd laat zien. Zij willen het juist nog wel een keer proberen. Sonja heeft een a-typisch ziekteverloop laten zien de afgelopen ruim twee jaar. Dat wil zeggen dat ze meerdere keren de verwachtingen heeft verslagen. De medici vinden dit allemaal zo bijzonder dat ze nu dus het protocol loslaten en meer willen proberen.

Sonja vertelde dat er echt sprake is van een gunningsfactor door het medisch team in Arnhem. En hoewel de behandeling geen enkele garantie geeft, is ze dankbaar voor deze kans op verlenging van kwaliteit van leven. Het voorstel is om het nog een keer te proberen met een chemokuur. Een andere dan de vorige keren, maar met een maximum van vier behandelingen, gaan ze eerst kijken hoe de eerstkomende kuur aanslaat. Als Sonja dit aan kan, dan is er wellicht een vervolg mogelijk, hoewel ongebruikelijk. Hoewel in eerder stadium al werd aangegeven dat ook bestralingen niet meer tot de mogelijkheden behoorden, zijn de specialisten nu van mening, dat wellicht als een uiterste poging (na de chemo) Sonja`s volledige schedeldak zal worden bestraald. Ook spannend voor de artsen, want dit is geen gebruikelijke actie na een eerste en zelfs tweede bestraling, zo’n derde ‘whole brain radiation’.

Inmiddels voelt Sonja zich wat rustiger dan voor het gesprek, maar verder voelt ze zich nog altijd behoorlijk gesedeerd. Het zijn vooral neutrale gevoelens als gevolg van de dexamethason en de opiaten, geen heftige emoties dus. Sonja is blij met de kans die haar geboden wordt. Onder het mom, ‘we vinden je zo’n uniek geval, want bij jou loopt alles zo anders dan normaal’, gaat ze nu toch weer aan de slag met een nieuwe behandeling. Het feit dat ze bij iedere stap zelf de uiteindelijke keuze mag maken, sterkt haar vertrouwen in het nemen van haar leven in eigen hand.

Hoewel de situatie nog altijd eentje is van dag-tot-dag, kan Sonja wel weer iets vooruit kijken in plaats van stilstaan. En dat is positief, hoewel het wel weer een spannende tijd wordt…

Sonja en Léjan danken alle vrienden, familie en buren voor de warme reacties en de hulp die ze krijgen.

Dag 823, 8 oktober 2010

8 oktober 2010

Ging het vorige week eindelijk een beetje beter met Sonja, zondag 3 oktober kwam een ernstige terugval in het herstel.

Na een wandeling met vriendin Tanja, kreeg Sonja te maken met uitval aan de rechterkant van haar lichaam. Het was een kortdurende uitval van onderbeen en arm. De terugval veroorzaakte naast een gevoel van algehele malaise, vooral slapeloze nachten, veel zorgen en vermoeidheid. In de nacht van maandag op dinsdag volgde erge pijn in de borstkas. De huisarts werd dinsdagochtend gebeld en die bestelde een ambulance voor een bezoekje aan het ziekenhuis. De arts vermoedde een longembolie. Aangekomen op de eerste hulp kreeg Sonja wederom last van acute neurologische uitval. Een gevoelloos arm, been, aangezichtsverlamming en afasie, dit is dat je niet kunt praten en moeite hebt met het uitspreken van (de juiste) woorden. Er werd direct een CT-scan van haar hoofd gemaakt. De scan, de eerste in een heel lange tijd, toonde nieuwe uitzaaiingen en veel vocht rondom de tumoren, die de neurologische uitval verklaren. Daarnaast leveren die tumoren druk op de hersenen en dat roept een epileptisch beeld op, waarbij kortdurende uitval optreedt en waarna herstel volgt.

Sonja werd meteen opgenomen in het ziekenhuis en kreeg volop medicatie om de pijn en epilepsie te bestrijden. Ook werd weer gestart met dexamethason om het vocht in haar hoofd af te drijven. Gedurende het eerste etmaal herstelde ze daardoor redelijk van de klachten, maar had ze nog wel wat coördinatie- en woordvindingsstoornissen (afasie). ’s Nachts kon ze gelukkig wel weer een stuk beter slapen.

Donderdag is er een CT-scan gemaakt van Sonja`s long. Deze scan vertoonde geen bijzonderheden, net zoals dit ook bij de foto’s in het Erasmus al was aangetoond. Dus, geen embolie en dat is op zich positief. Behalve de medicatie voor haar lichaam, die ze vanuit Rotterdam krijgt, hebben de artsen eerder dit jaar al aangegeven, dat de behandelmogelijkheden voor het hoofd uitgeput zijn. Dat was dan ook de reden dat een nieuwe scan van haar hoofd tot deze week niet meer werd gemaakt. De uitkomst zou namelijk geen behandeling opleveren, terwijl Sonja wel voelde dat er meer activiteit plaatsvond in haar hoofd. Los van medicatie zijn er dus in principe geen verdere behandelmogelijkheden. Toch wordt binnen het medisch team van specialisten in Arnhem nu gezocht naar een aangrijpingspunt dat nog enige verlichting kan geven. Om die reden ondergaat Sonja maandag een MRI van het hoofd. Deze geeft een beter beeld van de tumoren dan een CT-scan. ’s Avonds is er vervolgens een zogenaamd multidisciplinair overleg van de verschillende specialisten om te kijken of aanvullende behandeling (bijvoorbeeld toch weer een bestraling) alsnog mogelijk is. Tot die tijd blijft Sonja in het ziekenhuis.

Tot zover het medische beeld.
Sonja is moedig. Ze is afwisselend opgewekt en verdrietig. Natuurlijk, ze wist dat dit op enig moment zou gaan gebeuren. Die realiteitszin heeft ze, maar het is ook eng en confronterend. En daar wordt ze ook erg verdrietig van. Sonja is blij dat ze nu in ieder geval een week in het ziekenhuis kan blijven, waar ze verzorgd wordt, tot rust kan komen en tijd heeft om aan te sterken.

Léjan is de rots in de branding, die buiten zijn eigen werkzaamheden de tijd en innerlijke rust heeft om voor hun kinderen Coco en Peer en natuurlijk Sonja te zorgen. Hij wordt daarbij volop ondersteund door ouders, vrienden en buren. Coco heeft het er maar moeilijk mee dat mama weer in het ziekenhuis ligt. Ze mist haar moeder erg. Peer, als echt bravoure jongetje, is ogenschijnlijk minder aangedaan. Het dagelijkse ijsje in het ziekenhuis is voor de kids een bijkomend voordeel.

Sonja en Léjan danken alle vrienden, familie en buren voor de warme reacties en de hulp die ze krijgen.

monsterjam2010
(Coco en mama Sonja bij MonsterJam, 25 september 2010)

Dag 809, 24 september 2010

24 september 2010

Het is ruim twee maanden na de laatste update. Twee maanden waarin veel is gebeurd.
Eind juli begon Sonja last te krijgen van haar keel. De keelontsteking leidde tot veel vermoeidheid en algehele malaise. In die periode is ze heel veel afgevallen, ligt ze veel op bed en is ze nauwelijks in staat gebleken om volwaardig aan het dagelijkse leven deel te nemen.

Naast malaise waren er gelukkig ook hoogtepunten. Op 15 augustus werd Léjan 46 en dat werd - noodgedwongen weliswaar - in kleine huiselijke kring gevierd. Eind augustus zijn Sonja en Léjan een lang weekend naar Italië geweest voor het huwelijk van Anouk en Marco. Het was een heel bijzondere ervaring in San Gimignano. Ook daar kon Sonja niet alles actief meebeleven, maar ze heeft wel genoten van die paar daagjes weg. 13 September was Sonja zelf jarig, maar ze had er geen behoefte aan haar 43e verjaardag te vieren. Met alleen Léjan en de kinderen Coco en Peer, was het zodoende een rustige dag.

De afgelopen periode heeft Sonja vooral in bed doorgebracht. Een heerlijk verstelbaar, nieuw en comfortabel bed, waarmee ze de rust vond die ze zo hard nodig had. De energie van de kids, de vele andere prikkels vielen haar zwaar.

Haar behandelend arts in het Erasmus heeft Sonja in de afgelopen maanden drie keer gezien en onderzocht. Ze is vijf kilo afgevallen, hoest regelmatig en voelt zich moe, erg moe. Vorige week volgde de 12-wekelijkse scan. Bij twee uitzaaiingen waren de tumoren iets gegroeid. Dat vond de arts minder relevant, omdat het niet de primaire tumor betrof. De long is stabiel gebleven, ondanks dat Sonja deze wel meer voelt. En dat is niet prettig. Het heeft wellicht ook met een luchtweginfectie te maken.

De vermoeidheid en geconstateerde bloedarmoede (ijzer tekort) blijken een resultaat van de medicijnen, die dit als bijwerking hebben. Maar wat nu direct de oorzaak is, dat is moeilijk te achterhalen. Feit is wel, dat volgens de arts, Sonja op het randje van dit experiment zit. Dit is dan volgens het protocol van de farmaceut, maar de arts wil het zeker niet opgeven. Dat is dan wel weer positief. Want er is geen groei van de primaire tumor in de long en dat vindt hij voldoende reden om ermee door te gaan.

Dat Sonja door die vermoeidheid tot zo weinig in staat is en veel zorg nodig heeft, maakt dat ze niet met veel plezier terugkijkt op de zomer. “Teleurstellend” noemt ze het zelf. Maar nu is de herfst begonnen. Léjan zit weer in zijn werkgareel en Coco en Peer zijn weer naar school. En Sonja… Sonja zit op bed en hoopt snel weer energie te krijgen om weer wat meer te kunnen doen. Gelukkig is ze wel in staat om af en toe een blokje om te gaan of even te wandelen door het mooie bos van Landgoed Warnsborn. En dat is een goede ontwikkeling.

Bedankt voor alle reacties en hopelijk wordt het volgende berichtje weer wat positiever…

italie2010
(Sonja in Italië, eind augustus 2010)

Dag 731, 8 juli 2010

8 juli 2010

Een dag als alle andere dagen. Zo op het eerste gezicht is dat ook zo. Donderdag 8 juli.

En toch, exact twee jaar geleden werden bij Sonja de hersentumoren geconstateerd en een dag later ook de longkanker. Op zich doet Sonja deze dag niet zoveel, omdat de kanker zich al anderhalf jaar eerder manifesteerde. “8 Juli is maar een datum”, vertelde ze vandaag.

In januari 2010 begon Sonja met de nieuwe medicatie. Twee pillen en dat bleek al snel een pil te veel. Nadat de medicatie werd aangepast naar één pil, ging het gelijk een stuk beter. Maar vijf weken geleden is ze toch weer begonnen met het dagelijkse regime van twee pillen. Haar bloedwaarden waren ‘grandioos’, zoals haar behandelend arts De Herder het vorige week noemde, dus vond hij het aanvaardbaar om de medicatie weer op te schroeven. Na de eerste CT-scan bleek er een gemengd resultaat en twee weken geleden na de tweede CT-scan was grosso modo wederom sprake van een redelijk stabiel beeld. Sommige tumoren waren een tikkeltje groter geworden, maar het was geen alarmerende vergroting.

Sonja voelt zich redelijk goed. Ze sport nog altijd drie keer per week, waarvan eenmaal in het zwembad. De tweede pil zorgt wel voor meer vermoeidheid, maar zo erg als in februari, toen ze nog herstellende was van de hersenoperatie en de zware kuren eind 2009, is het dit keer niet. Meer zorgen geven de hoofdpijnen. Dit duidt op activiteit in haar hoofd. Of de tumoren in grootte of aantal toenemen wordt niet onderzocht. Er valt toch niets aan te doen, hebben de doktoren gezegd. Tot zover de medische status.

De zomer is eindelijk twee weken geleden goed van start gegaan en Sonja hoopt op een mooi vervolg. Coco en Peer krijgen eind juli vakantie en dan gaat het gezin weer net als vorig jaar een aantal weken naar Heiloo. In het huis van de buren van zus Bell, bivakkeren Sonja, Léjan, Coco en Peer in een heel vertrouwde omgeving. Ook nu al is Sonja veel buiten met de kids. Lekker naar het zwembad, het Openlucht Museum of de speeltuin. En vanuit Heiloo zullen de tripjes naar het strand daar aan toegevoegd worden.

Sonja kijkt erg uit naar eind augustus. Dan vliegen zij en Léjan naar Toscane in Italië voor de trouwerij van Anouk en Marco. En voor komende zondag hoopt Sonja, net als iedere landgenoot op een historische overwinning van Nederland op Spanje. De wedstrijden waren spannend en dat Nederland eindelijk Wereldkampioen kan worden, ja, dat leeft ook in huize Ter Steeg-De Kroon.

Sonja heeft haar leven weer richting kunnen geven na een behoorlijk intense herfst en winter. Het gaat nu allemaal heel redelijk. Dat is ook de reden dat dit weblog wat minder vaak wordt bijgehouden. Als er geen nieuws is over haar medische status, dan gaat het zoals het gaat. Alleen als er in de medische status veranderingen zijn, zal er een update verschijnen.
Voor nu, wenst Sonja, iedereen een hele fijne, zonnige zomervakantie.

Bedankt voor alle reacties!

Dag 662, 30 april 2010

30 april 2010

Op donderdag 1 april ging Sonja naar het Erasmus MC voor een eerste controle na het begin van de nieuwe therapie. Nadat op 4 maart de dosis van twee naar één pil werd teruggebracht, omdat haar lever het allemaal niet aan kon, was de CT-scan extra spannend. De dag ervoor waren Peer en Coco jarig en dat werd gevierd met een leuk kinderfeestje in de bowling. Patat, appelmoes, een kroketje en heel veel vreugde. Door die vermindering van pillen, was de vermoeidheid enorm afgenomen en voelde Sonja zich steeds beter worden. Maar zo’n dagje met twaalf drukke kinderen gaat je niet in de koude kleren zitten. Niet als gezond mens, en zeker niet als je herstellende bent. Toch genoot Sonja volop van de vijfde verjaardag van de tweeling en nam ze die vermoeidheid voor lief. Op Tweede Paasdag volgde een tweede feestje voor ‘de grote mensen’: familie, vrienden en buren.

In het Erasmus hadden ze de CT-scan voor het Daniel den Hoed ziekenhuis ingepland. Maar die scan moest toch echt in het Erasmus plaatsvinden, dus dat werd lang wachten voor Sonja aan de beurt was. De behandelend arts had aangegeven, dat hij in de dagen daarna zo spoedig mogelijk met de uitslag zou bellen, want dat wachten ‘is spannend en blijft spannend’, zoals hij het noemde. En dan is de reden van het lange wachten op een update ook direct aan een verklaring toe. Die uitslag werd maar niet doorgebeld!

Afgelopen week zag Sonja dat de verpleegkundige had gebeld. Die verzekerde haar dat als de uitslag niet positief was geweest, dat er sowieso direct gebeld zou zijn. Maar dat nam niet weg, dat de gang naar het Erasmus op 29 april nog altijd erg spannend was. Sonja had niet zo’n denderend gevoel over de uitslag, hoewel ze zich wel al langere tijd steeds beter begon te voelen en een opgaande lijn constateerde. Vlak na binnenkomst bij de verpleegkundige kwam de arts ook al aan wandelen. Die vertelde dat de leverwaarden ‘dramatisch’ gestegen waren. Dat ‘dramatisch’ bedoelde hij in de meest positieve zin van het woord, namelijk dat die weer richting de normale waarde ging. Goed dus!

En toen kwam het resultaat van de CT-scan ter sprake. De arts omschreef het als een positieve en hoopgevende ontwikkeling. Niet alle tumoren waren afgenomen, maar de haard van alles, de linker long, wel. En dat is goed! Sonja omschreef haar gevoelens als ‘opgelucht’. De spanning van de weken daarvoor, de spanning van actief geworden tumoren, bleek in meerderheid tot staan gebracht. Over vijf weken gaat Sonja weer voor een reguliere controle en daarna begin juli weer voor een CT-scan. Het blijft spannend, maar Sonja voelt zich steeds beter worden en omschrijft haar gezondheid nu als ‘aardig’. Daardoor kan ze ook weer twee keer in de week onder begeleiding sporten en één keer per week in het zwembad oefeningen doen.

De laatste thuiswedstrijd van Vitesse werd 18 april als familie-uitje gevierd. Het was voor het eerst dat Coco en Peer een voetbalstadion van binnen zagen. Coco genoot er meer van, dan broer Peer, die het na de eerste helft wel gezien had. Net als de voetbalploeg zelf, want Vitesse verloor met 5-2. De wintersportvakantie in februari was niet goed, dus wilde Lejan die herinnering vorige week doen vergeten. Hij had een verrassing voor Sonja in petto. De kinderen gingen naar opa en oma in Heiloo en zelf gingen de twee naar het Friese Ternaard, aan het wad. Heerlijk eten, lekker met zijn tweetjes genieten van elkaar en van het mooie weer! En na Koninginnedag met de zussen en opa en oma De Kroon naar Denemarken. Traditioneel even naar het Scandinavische bijna-buurland. Even uitwaaien en nog meer genieten van elkaar, de kids en het leven.

Genieten is weer het motto. Na de vervelende periode aan het begin van dit jaar gaat het weer gestaag de goede kant op. Sonja pakt het leven steeds meer op. Het gaat aardig en de eerste uitslag van de nieuwe medicijnen is ‘hoopgevend en positief’.
Bedankt voor alle reacties en tot het volgende berichtje op het weblog.

Dag 616, 15 maart 2010

15 maart 2010

Geen nieuws is goed nieuws. Dat is een mooi gezegde, dat de afgelopen maanden niet opging voor Sonja. Geen nieuws betekende te vermoeid om de zinnen te zetten op een nieuwe bijdrage voor het weblog.

Sinds het vorige bericht is er weer veel gebeurd. Op 4 februari is Sonja begonnen met een nieuw medicijn. Het is nog allemaal in een ‘trial’-fase, maar waarvan de behandelend arts wel aangaf, dat op andere soorten van kanker goede resultaten zijn geboekt. Natuurlijk hoopten wij dat ook en aangezien dit weer hoop bood, gingen we vol overtuiging mee in een nieuwe therapie.

Nou, dat heeft Sonja geweten! Omdat ze nog herstellende was van de bestraling op haar schedel met als resultaat een kaal hoofd, herstellende was van de hersenoperatie en de longontsteking, was ze nog steeds niet goed fit. Ze lag veel in bed, was snel moe en had weinig energie. Met de twee nieuwe dagelijkse pillen erbij verdween ook het laatste restje energie, eetlust en fitheid. Beroerd, heel beroerd voelde ze zich al snel. De pijn van de diverse tumoren en uitzaaiingen verdween, maar daarvoor in de plaats kwamen geen eetlust, geen energie, oververmoeidheid en algehele malaise.

De wintersportvakantie in Oostenrijk werd verplaatst naar Willingen in Sauerland. 700 kilometer dichterbij huis. Eindelijk eens een andere omgeving, zoals Sonja haar slaapkamer daar omschreef. Maar die kon ze na een kleine week dan ook wel uittekenen. Nauwelijks energie om iets te ondernemen, of je moet de twee keer een kwartiertje in de buitenlucht actief noemen. Maar, het andere bed, de andere omgeving, was toch ook wel even prettig.

Op 4 maart in het Erasmus Medisch centrum aangegeven dat die lusteloosheid wel erg zwaar drukte op de totale gemoedstoestand. Fijn dat de pijn reduceerde tot nul, maar een beetje kwaliteit van leven zou toch ook wel erg prettig zijn. Want Sonja werd wel erg verdrietig in deze periode. Dus besloot de arts om de dosis te halveren. De pijn is wel weer teruggekeerd, maar daarmee ook de eetlust (dus valt Sonja geen kilo’s meer af) en de energie. De vermoeidheid is wat afgenomen, hoewel het nog steeds zwaar is. Sonja straalt meer levenslust uit!

Op 1 april is de eerstvolgende controle in het Erasmus. Dan worden scans gemaakt en hopen we natuurlijk dat de tumoren zijn afgenomen of in ieder geval tot stilstand zijn gebracht. Want dat is de taak van deze medicijnen. Ze pakken de tumoren bij de bron aan en gaan heel selectief te werk in het vernietigen van kwalijke cellen.

Ondertussen is Léjan druk met zijn werk in het onderwijs, waar hij in september met veel plezier aan is begonnen. Ook voor hem is het een zware periode geweest, maar met regelmatige ondersteuning van Sonja`s moeder Ria en Léjan`s ouders Bets en Sjef, zussen Gabrielle en Vanessa, buren, vrienden en chauffeur Jacques, gaat het allemaal nog heel behoorlijk. Léjan vindt het alleen erg jammer dat zijn cluppie Vitesse zo allerbelabberdst voetbalt, hoewel Coco en Peer hun voetbalplaatjesalbums bij een vol Vitesse wel trots aan papa presenteerden.

Sonja heeft weer iets moois om naar uit te kijken. Na de lange winter en het winterlandschap waar ze intens van kon genieten als ze ergens naartoe onderweg was, ligt de lente in het verschiet. En met de lente komen mooie, warmere dagen, de zon en… de verjaardag van Coco en Peer! Die twee kleintjes worden zó groot! Op woensdag 31 maart is het feest in huize Ter Steeg – de Kroon. Met zo’n tien vriendjes en vriendinnetjes wordt de vijfde verjaardag van de tweeling gevierd. De uitnodigingen zijn verstuurd en Sonja heeft er veel zin in.

Kortom, het gaat een stuk beter met Sonja. Ze heeft alweer praatjes en de verjaardag om naar uit te kijken. Bedankt voor alle reacties en tot het volgende berichtje op het weblog.

–webmaster–

Dag 554, 19 januari 2010

19 januari 2010

Lieve allemaal,

Eindelijk eens een berichtje van mijzelf!
Het heeft wat lang geduurd, maar daarom niet minder gemeend, dus allereerst: een gelukkig nieuwjaar vol liefde en in goede gezondheid.

Zo, en dan nu die gezondheid.
Ik had voor Kerst en rond de jaarwisseling graag zelf al eens iets willen plaatsen, maar de afgelopen maanden waren te onrustig. Door allerlei infecties, virussen en operaties was mijn weerstand dermate laag, waardoor de kanker alle kans kreeg om door te groeien. Daarnaast kreeg ik van de artsen te horen dat ze niet veel meer voor me konden betekenen en ik Kerst 2010 niet zou halen. Geen al te prettig vooruitzicht, dus ik voelde me niet al te fris en fruitig. Toch was het heel fijn om de afgelopen kerstperiode bij familie en vrienden te kunnen doorbrengen.

Ik wil iedereen heel erg bedanken voor alle lieve reacties, mails en (kerst)kaarten. Vooral die ik vlak voor mijn hersenoperatie kreeg hebben veel voor me betekend. Ook al zou ik zelf nooit hebben opgeroepen om een mailtje te sturen, zoals Jacques deed, heb ik er wel heel veel aan gehad. Zo zeer zelfs, dat toen ik een uur voordat ik naar de OK moest ze nog eens allemaal doorlas. De verpleegkundigen verbaasden zich er over dat ik zo rustig was. Ze hadden nog nooit zo’n kalme hartslag gemeten bij iemand die zo’n zware operatie moest ondergaan. Al die lieve reacties gaven me veel kracht en steun.

Het is nu dinsdag 19 januari, alweer bijna drie weken in het nieuwe jaar. Waar sta ik nu? De afgelopen maanden hebben zo z’n tol geëist. Ik voel me fysiek behoorlijk uitgeput en mentaal murw. Ik heb door alle akkefietjes niet kunnen herstellen, waardoor mijn weerstand dermate is verminderd, dat de kanker en infecties weer alle ruimte kregen om uit te breiden. Mijn laatste strohalm is een exprimentele therapie in het Erasmus MC in Rotterdam, waar ik snel mee kan starten. Weer heel spannend of en hoe dat zal aanslaan. Juist die constante spanning wordt in de loop der tijd steeds moeilijker voor me om mee om te gaan.

Maar lieve allemaal, er is nog zoveel om voor te leven, dat ik er alles aan doe om die vechtlust weer op te pakken. En weet… jullie steun en lieve reacties helpen me daar enorm bij.

Liefs, Sonja

Dag 523, 12 december 2009

12 december 2009

Lieve allemaal,

Na het herstel van de chirurgische ingreep volgde de Mexicaanse griep. Echt tijd om goed te herstellen, kreeg Sonja niet, want donderdag en vrijdag is Sonja bestraald. Die bestraling was al gepland, maar toch weer iets naar voren getrokken. Na intensief bestuderen van de gegevens van haar hoofd, was namelijk gebleken dat drie hersentumoren waren gegroeid en er ook nog eens drie nieuwe waren geconstateerd. Kortom, geen nieuws waar Sonja op zat te wachten. Ondanks dat, is de bestraling goed gegaan en is ze redelijk pijnvrij. Sonja probeert ze zo goed mogelijk haar leven weer op te pakken. Moe, dat wel, want niet alleen ziek zijn is uitputtend, maar ook het herstel van de operatie en de griep. Daarnaast is er nog de vermoeidheid van de wetenschap ziek te zijn.

–webmaster–

Dag 513, 2 december 2009

2 december 2009

Lieve allemaal,

Na een paar weken van voorspoedig herstel, ligt Sonja op dit moment met de griep in het ziekenhuis. En ja hoor, het is de Mexicaanse variant, maar Son voelt zich na de hele dinsdag met 40 graden koorts, gelukkig alweer wat beter. Daar helpen de Tamiflu ook aan mee. Afgelopen weekend had Coco verhoging en griepverschijnselen en het bleek dat een kindje op school de Mexicaanse griep had. Gelukkig is iedereen alert en is Sonja na de schrik nu aan het uitzieken ‘en hôpital’.

Nog even een update over de long. Daar was beweging zichtbaar in de bovenste helft. Dat zou duiden op uitzaaiingen, maar op de laatste scan is te zien dat het is verminderd. Dat betekent dat het niet realistisch is dat het om een tumor gaat, maar om een ontsteking. Nu is Sonja al een tijdje aan een extra antibioticaregime, dus nu moet bepaald worden welke antibiotica het beste reageren op de long om die ontsteking weg te nemen.

Sonja’s hoofd is redelijk rustig, dus de ingreep daar heeft voor duidelijke verlichting gezorgd. Ondanks de griep gaat het nog altijd heel redelijk en hoopt Sonja dit weekend weer thuis te zijn om met Léjan, Coco & Peer en de hele familie Ter Steeg Sinterklaas te kunnen vieren.

– webmaster –

Dag 497, 16 november 2009

16 november 2009

Lieve allemaal,

Sinds vrijdag is Sonja weer thuis.
Thuiskomen viel niet mee, hoewel er natuurlijk wel enorm naar uitgekeken was. De reis, de spanning, het was een fysiek zware dag en dat kostte veel energie. Maar, zaterdag was ze alweer enorm opgeknapt. Zover zelfs, dat Jacques terecht gewezen kon worden. In een poging om Sonja en Léjan te ontlasten had hij bij de ziekenhuisopname aangegeven dat post naar zijn adres gestuurd kon worden. Maar zoveel regie was niet noodzakelijk en het leek teveel alsof Sonja en Léjan daarin waren gekend. Dat was dus niet zo. Dus dat moest wel even rechtgezet worden. Bij deze. Post voor Sonja kan gewoon naar haar eigen adres.

Verder gaat het herstel voorspoedig. Zondag was zus Bell op visite en zijn ze in de omgeving van Arnhem wezen wandelen. Sonja neemt zoveel mogelijk rust en afstand van dagelijkse beslommeringen, zodat ze zich volledig aan haar herstel kan wijden.

Later deze week is er meer nieuws over de mogelijke behandelingen.

– webmaster –

Dag 493, 12 november 2009

12 november 2009

Lieve allemaal,

Het herstel van Sonja gaat heel voorspoedig!
Na de pijnlijke eerste nacht heeft Sonja een heel redelijke week doorgemaakt. En, zoals het haar eigen is, gaat het haar allemaal nog niet snel genoeg. Hoewel ze nog steeds erg verzwakt is, gaat het steeds beter. Ze loopt alweer over de afdeling en neemt de trap, maar het had toch eigenlijk veel beter gemoeten? En ja, dan realiseert ze zich dat de ingreep vorige week vrijdag toch wel heel erg stevig is geweest. Ze voelt zich niet alleen zwak, maar ook erg moe.

Woensdag heeft Léjan een gesprek gehad met de longarts over het vervolgtraject. Daarbij kwam ook de uitslag van de CT-scan ter sprake. Die toont niet voor 100% aan dat de activiteit is toe te schrijven aan de kanker. Dit wil niet zeggen dat dit niet het geval is, maar het sluit ook niet uit dat de activiteit een gevolg zou kunnen zijn van de longontsteking. Feit is wel, dat de plek niet in het midden van de long zit, maar in het bovenste deel. Er is daarom afgesproken om vinger aan de pols te houden en volgende week weer uitgebreid te onderzoeken. Mocht de plek kleiner zijn geworden, dan zou dat wellicht betekenen dat het een uitwas was van de longontsteking. Wordt de plek groter, tja, dan is het niet goed. Dan is het een actieve ontwikkeling van de kanker. De scans geven geen ondubbelzinnig uitsluitsel, dus misschien wordt er nog wel besloten om een biopsie te doen. Dus dat een stukje weefsel op kweek gezet wordt.

Hoe gaat de behandeling verder?
Eerst moet het herstel van Sonja`s hoofd stabiliseren. Het is een zware ingreep geweest en in principe zou het herstel zo’n twee maanden moeten duren. Nu gaat bij haar herstel alles wat sneller dan verwachtingen aangeven, maar om nu al actie te ondernemen op de longen, dat is iets teveel van het goede. Dus is het besluit over bestraling met twee weken uitgesteld. Afhankelijk van hoe de pijnbestrijding - en vooral het afbouwen daarvan - zich ontwikkelt, wordt bepaald of er wellicht ad hoc behandeld gaat worden, als hier noodzaak toe blijkt. Want wat gaat de pijn doen als de medicatie wordt afgebouwd? Het wordt maatwerk, zoveel is wel zeker.

En Sonja?
Morgen, vrijdag, mag ze naar huis! Thuiszorg brengt vandaag een medisch bed, zodat ze beneden in de huiskamer kan uitrusten en niet alleen in de slaapkamer hoeft te liggen. Dan kunnen Coco en Peer mama zien en hoeven ze niet steeds naar boven te gaan. Een mooie oplossing.

Kortom, het blijft spannend, maar het herstel gaat voorspoedig en Sonja wordt met de dag sterker! Ze heeft nog veel rust nodig en is nog wel moe.

Nogmaals dank voor alle berichtjes en kaarten. Ze zijn erg belangrijk en bieden steun en licht in moeilijke tijden…

–webmaster—

Dag 488, 7 november 2009

7 november 2009

Lieve allemaal,

Vrijdagmorgen al, iets eerder dan gepland, werd Sonja geopereerd. Ze keek vol goede moed en vol positiviteit uit naar de operatie. Alle mails had ze vooraf gelezen en daar putte ze die moed en steun uit, die ze zo hard nodig had. Dank daarvoor!

De operatie is voorspoedig verlopen. De neurochirurg vertelde ’s middags al, dus voordat Sonja uit de narcose was ontwaakt, dat het technisch heel goed was gegaan en daarbij het grootste deel van de tumor was weggehaald. Van te voren was al duidelijk dat volledig weghalen niet mogelijk was, omdat dit een te grote kans op hersenletsel zou geven. Wisten jullie trouwens dat een tumor niet meer is dan een soort pudding? Jacques was nogal ontdaan door deze constatering. Geen vaste substantie, maar een vormeloze pudding, die zoveel ellende veroorzaakt. Bizar!

Sonja is ’s middags goed ontwaakt uit de narcose. Uiteraard was ze alert, maar ook opgelucht en optimistisch. De eerste dag lag ze op de intensive care, waar er extra zorg is. Vannacht kreeg ze last van zeer ernstige hoofdpijn en werd ze erg misselijk. Ze moest daardoor veel overgegeven en dat gaf een onrustige nacht. Wat gaf de aanleiding voor de hoofdpijn en misselijkheid? De verdenking van een bloeding in het hoofd was heel reëel en daarmee beangstigend.

Met spoed onderging Sonja zaterdagochtend een CT scan. Gelukkig was er geen bloeding te zien, maar wel enkele luchtbelletjes. Deze worden gezien als de oorzaak van de misselijkheid en pijn. De doktoren hebben verteld dat deze belletjes in de loop van enkele dagen vanzelf worden opgenomen door het lichaam. Daarmee zullen de klachten gelukkig afnemen. In de tussentijd krijgt Sonja extra pijnmedicatie.

Zaterdagmiddag is Sonja van de IC naar de Medium Care gebracht. De nog steeds aanwezige hoofdpijn en de stevige medicatie hebben haar volledig gevloerd. Naar verwachting keert ze morgen (zondag) terug naar de reguliere verpleegafdeling, waar ze dan tot eind volgende week zal blijven om te herstellen.

Woensdag vertelt de longarts wat aan de agressief groeiende longtumoren gedaan kan worden. Dan wordt ook besproken hoe de hersentumoren behandeld worden. Maar deze keuze, bijvoorbeeld bestraling, wordt mede bepaald door het herstel van de operatie en hoe de situatie rond de groeiende activiteit van de tumoren zich ontwikkelt.

Kortom, een goede operatie en nu de verwachting van een voorspoedig herstel. Daarna gaan we voor positiviteit!

Dank voor alle berichtjes en kaarten. Ze zijn erg belangrijk en bieden steun en licht in moeilijke tijden…

–webmaster—

Dag 486, 5 november 2009

5 november 2009

Lieve allemaal,

Sonja ligt in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen.
Er is extra ruimte gekomen in het operatieschema van de neurochirurg en dat houdt in dat onze Son morgenmiddag, vrijdag 6 november, aan haar hersentumor wordt geopereerd. Dat op zich is goed nieuws. Vervelender is echter, dat ze weer last heeft gekregen van haar long. Op een nieuwe scan, kort na de vorige waarop niets zichtbaar was, bleek de kanker daar erg actief te zijn geworden. Dat is slecht nieuws. Ze is ‘in good spirit’, zoals het dan in het Engels klinkt, maar morele support via de mail is bijzonder welkom!

– Webmaster —

Dag 478, 28 oktober 2009

28 oktober 2009

Lieve allemaal,

Ook in Gelderland is het vakantietijd. Dat betekent dat de hele familie thuis is. Peer en Coco zijn vrij van school en datzelfde geldt voor papa Léjan. Tenslotte werkt hij tegenwoordig in het onderwijs en dan heb je op vastgestelde tijden vrij, zoals nu de herfstvakantie. Ook de neurochirurg van het academisch Radboud ziekenhuis in Nijmegen geniet momenteel van ongetwijfeld welverdiende rust. Om die reden is de operatie van Sonja pas op 13 november ingepland. Dat lijkt wat ver weg, maar de arts vond dat dit, met behulp van extra medicatie, een haalbare datum is. Mochten de klachten voor die tijd sterk toenemen, dan zal de operatie met eerder ingepland worden. Vorige week heeft de neurochirurg via de drain in Sonja’s schedel nog wel vocht uit de cyste gehaald. Dit moet de druk in het hoofd iets verlichten. Ze heeft wel meer pijnklachten, maar Sonja hoopt dat medicatie de situatie wat beter hanteerbaar maakt, zodat ze tijdens deze vakantie niet alleen verder tot rust komt en nog meer herstelt van haar longontsteking, maar dat ze ook nog wat uitstapjes kan maken. Afgelopen weekend waren ze in Heiloo bij Bell en Rik. Ook vandaag willen ze nog naar Heiloo, want oma Ria is jarig! De foto’s zijn van afgelopen weekend. Even uitwaaien op het strand…

– Webmaster –
sb043
sb042

Dag 469, 19 oktober 2009

19 oktober 2009

Lieve allemaal,

Maandenlang is er weinig nieuws en dan opeens volgt het ene bericht in no time het andere op. En de reden is dan meestal niet zo goed. Het understatement van het jaar, zullen we maar zeggen.

Vrijdag heeft Sonja een scan ondergaan met betrekking tot activiteiten in het hoofd. Ze had alweer wat langer last van hoofdpijnen en zware steken. Uiteraard wilde ze weten wat het te betekenen had. Tenslotte kon het inhouden dat de tumoren actiever waren geworden, of dat de cystes weer vol gelopen waren.

Vandaag kreeg Sonja - jawel, op de nuchtere maag op maandagochtend - de uitslag. Samen met Léjan was ze vol goede moed naar het ziekenhuis gegaan, maar na het gesprek met de arts, bleek het slecht nieuws. In de holte van de leeggezogen cyste is een tumor gaan nestelen. Dat betekent een onwenselijke activiteit, dat acuut handelen van het medische team vereist. ’s Middags meldde de dokter dat er gekozen is voor een combinatie van het operatief verwijderen van de tumor, die het probleem veroorzaakt. Daarna wordt het probleemgebied lokaal bestraald.

Woensdag verwacht Sonja naar Nijmegen te gaan voor een onderzoek in het Radboudt. Ondanks de goede berichten van de laatste tijd, is dit een vervelende ontwikkeling, maar Sonja laat zich niet uit het veld slaan. Samen met Léjan, Coco & Peer en de wederzijdse families en vrienden, slaat ze zich ook nu er weer doorheen…

–webmaster–

Dag 464, 14 oktober 2009

14 oktober 2009

Lieve allemaal,

Toen vorige week het laatste bericht online verscheen, kreeg Sonja ’s middags accuut last van haar linkerlong. Ze voelde weer haar longvliezen en daarmee werd het ademen weer erg pijnlijk. Op vrijdag maar weer met spoed naar het ziekenhuis. Daar is ze uitgebreid onderzocht en bleek het een longontsteking te zijn. Ze mocht daar een paar dagen blijven, maar is nu weer thuis.

De rust heeft Sonja goed gedaan en langzaam maar zeker gaat het weer wat beter. Ze verzuchtte, dat het echt niet de bedoeling kan zijn dat ze nu iedere drie, vier weken in het ziekenhuis moet overnachten! Ze wil ook wel gewoon de rust thuis vinden.
Een emailtje zou Sonja erg leuk vinden…

–webmaster–

Dag 458, 8 oktober 2009

8 oktober 2009

Lieve allemaal,

Het is wat stil geweest op het ‘Sonja Spant De Kroon’ weblog.
Was ‘geen nieuws’ dan ‘slecht nieuws’ of ‘goed nieuws’ vroegen velen zich af? Misschien was ‘geen nieuws’ een beetje van allebei en een beetje ‘geen nieuws’. Maar, het werd wel weer eens tijd voor een update. Dat klopt.

Wat is er gebeurd de afgelopen twee maanden?
In de laatste update stond dat Sonja eind augustus naar het Erasmus zou gaan voor uitgebreide onderzoeken. Dat is gebeurd. Twee werden helaas vier te lange en vermoeiende dagen in een omgeving, waar mensen ziek zijn of zich ziek voelen. Sonja voelde zich niet ziek, was niet ziek en voelde zich daardoor wat vervelend, mistroostig. Dat kwam ook door de niet zo persoonlijke aandacht van een academisch ziekenhuis. Iedere keer een andere verpleger, steeds weer andere doktoren. En wat was het resultaat? De teleurstellende mededeling dat Sonja niet mee mag doen aan een nieuwe hoopgevende behandeling. Haar tumoren zijn van een ander type, dan waar de behandeling goed op aanslaat.

Die mededeling kwam toch even als een grote schok. Vooral op de dag, dat ze met spoed naar het ziekenhuis ging, omdat ze hele pijnen had in de linkerlong, haar longvliezen voelde en bijna niet kon ademen. Alle alarmbellen gingen af, want was het een opleving van de longkanker, een virus, een longontsteking of iets anders met haar longen, zoals een embolie (een bloedprop in de bloedvaten)? Het bleek toch een virus, waar Sonja verder niks nadeligs aan over heeft gehouden. Niets ernstigs dus, maar de schok was groot en het vooruitzicht eventjes heel vervelend. De teleurstelling van het Erasmus en de spoedopname in het ziekenhuis zorgden voor een ontlading van emoties, het ver weg verplaatste verdriet. Coco en Peer, inmiddels ook alweer wat ouder dan toen de misère zich vorig jaar aandiende, waren ook aangedaan en onder de indruk van het verdriet. Het mooiste was wel dat ze alles deden om papa en mama te troosten. Lief!

Binnenkort krijgt Sonja een uitnodiging om mee te doen aan een nieuwe trial. Experimenteel onderzoek naar een nieuw medicijn. De uitkomst is onzeker en garanties worden niet geboden. Maar het biedt weer enige houvast. Houvast waar Sonja beslist behoefte aan heeft, want doordat het verder eigenlijk allemaal best wel ‘goed’ gaat en het leven weer kwalitatief in waarde is gestegen, is stabiliteit en vooruitzicht van belang.

De houvast was altijd werken, maar inmiddels is Sonja definitief afgekeurd. Dat doet pijn, want een jonge vrouw hoort niet afgekeurd thuis te zitten. Maar Sonja merkt ook, dat energie hebben en energie willen twee verschillende zaken zijn. Soms zit ze boordevol energie, denkt ze, maar dan blijkt het in de praktijk allemaal een stuk minder. Dan is werken niet de eerste prioriteit. Wel er zijn voor de kids en Léjan. Want Coco en Peer worden groter en ontdekken de wereld. Léjan heeft een nieuwe baan als directeur in een fusietraject van verschillende scholen in Arnhem. Spannend en avontuurlijk. Het bevalt uitstekend en als hij dan ’s avonds thuiskomt heeft Sonja gekookt. Jawel, het dagelijks leven wordt langzaam maar zeker weer opgepakt. Het huishouden gerund, de kinderen verwend en het eten gekookt. De hulp van beide opa’s en oma’s, zussen en vrienden is onontbeerlijk, maar zo liefdevol en warm. Ook dat is houvast.

Het is inmiddels herfst. De zomer was mooi, warm en vreugdevol. Na een inktzwarte zomer vorig jaar, een diepdonkere herfst en een draaglijke winter, werden voorjaar en zomer steeds lichter. Zowel wat kleuren betreft als draaglijkheid. Vakanties naar de wintersport, trips naar het Dolfinarium en de Efteling en het verblijf in Heiloo, bij zus Bell in de straat in het huis van buren. Vaak naar het strand, regelmatig naar de stad om te shoppen. Mooi weer. Sonja heeft er van genoten en geniet nog steeds.

In gedachten gaat Sonja nog vaak terug naar het verjaardagsweekend van Léjan (15 augustus), toen ze zonder kids naar Berlijn zijn geweest. Een heerlijke tijd om te genieten van het leven, te genieten van elkaar. Leve het vieren en vier het leven. En toen kwam Sonja`s eigen verjaardag. 13 september in kleine huiselijke kring gevierd, maar wel gevierd op de dag zelf. Niet zoals vorig jaar op een andere datum, omdat de gezondheid roet in het eten gooide. Heerlijke memories.

Tja, als je dit zo leest, kun je niet anders constateren dan dat er veel is om dankbaar voor te zijn, zoals een heel redelijke gezondheid. Dankbaar voor zo’n fijn gezin met Léjan, Coco en Peer. Dankbaar voor familie en vrienden. Aandacht van hele lieve mensen. Dankbaar voor het leven zelf. Ieder moment weer.

–Webmaster–

Dag 393, 4 augustus 2009

4 augustus 2009

Lieve vrienden,

Na de hersenoperatie gaat het nog steeds prima met Sonja.
Sinds vorige week brengt ze met Léjan en de kids Coco en Peer door in Heiloo. In het prachtige huis van buren van zus Bell en zwager Rick hebben ze een heerlijke tijd. Af en toe naar het strand, dan weer shoppen in Alkmaar bij Sissy Boy, of Léjan die eens een uitstapje maakt naar de golfvelden in de regio om een balletje te putten.

Op maandag 31 augustus gaat Sonja naar Rotterdam.
Twee nachtjes slapen in het Erasmus voor onderzoeken om daarna te beginnen met de therapie, die de hersentumoren lokaal gaat aanpakken. Helemaal naar Rotterdam! Maar zegt Sonja, ‘beter dan Pakistan’, want deze therapie wordt maar op 3 plaatsen in de wereld gegeven, waaronder in Rotterdam.

Zodra er weer nieuws is, lees je dat weer hier.

–webmaster–

Dag 366, 8 juli 2009: Het tweede jaar

8 juli 2009

Voor Sonja,

Vandaag gaan we het tweede jaar in.
Op dinsdag 8 juli 2008 kwam de onheilstijding.
Wat is er veel gebeurd in dat jaar.

Verdriet, intens verdriet.
Verstilling. Ontluistering. Zwakte.

Maar ook ontzettend veel mooie momenten.
Liefde, warmte, sterkte, genegenheid, aandacht en gewoon… leven!

Sonja, we houden allemaal ontzettend veel van je en weten dat je nog heel lang bij ons zult zijn! Want wij voeden je met onze energie. Met onze warmte, liefde en genegenheid. Wij voeden je met antistoffen. Wij voeden je met LEVEN!

Ondanks alle ellende.
Ondanks pijn en vertwijfeling.
Wij zijn er voor je.
Nu en voor altijd. Wij leven mee. Wij LEVEN mee met JOUW leven.
Wij GEVEN jouw leven LEVEN!

Heel veel liefs van ons allemaal…

Jacques

sb001

Dag 361, vrijdag 3 juli 2009

3 juli 2009

Lieve allemaal,

Later dan verwacht heeft Sonja vanmiddag een hersenoperatie ondergaan. Succesvol, volgens de neuro-chirurg. Sonja voelt zich “wel goed”, volgens Léjan en merkte nadat ze om half 6 wakker werd uit de narcose, dat haar beperkte blikveld van de afgelopen tijd weer was verruimd. Ook de druk in het hoofd is verminderd, zodat ze zich ook daardoor beter voelt. Sonja is wel moe, maar voelt zich verder alleszins redelijk.

Dat is na een spannende week relatief goed nieuws.
Volgens de neuro-chirurg blijft het afwachten hoe het zich allemaal ontwikkelt voor de lange termijn. De ingreep van vanmiddag was gericht op een cyste met drie kamers. De tussenschotten zijn doorgeprikt en daar is een drain door aangebracht. Deze drain moet ook de onderste twee delen van de cyste kunnen legen. Bij het drainen, kwam er niet heel helder vocht uit, wat beter is, maar het was ook weer niet te stroperig. Het zit er een beetje tussenin.

De tijd moet leren hoe het verloopt met de drain en de cyste. De drain zou bijvoorbeeld verstopt kunnen raken als het vocht te stroperig wordt. Of de delen zouden weer dicht kunnen gaan. Daarnaast is de vraag hoe snel de cyste zich weer vult. Wat bij dat laatste een relatief voordeel is, is dat de tumoren maar langzaam groeien en de cyste tot nu toe zelf ook. De kans is groot dat de cyste zich daardoor maar beetje bij beetje met vocht vult.

In principe is de operatie geslaagd en zijn er geen complicaties geweest. Dat betekent dat Sonja zaterdag weer vanuit het Nijmegense UMC St. Radboud naar huis mag. De neuro-chirurg heeft wederom benadrukt dat er wat hem betreft in principe geen beletsel is om op vakantie te gaan naar Denemarken. Oorspronkelijk stond dit gepland voor zaterdag, maar dat wordt nu op zijn vroegst zondag. Sonja en Léjan kijken morgen aan om de definitieve plannen te maken.

Dinsdag is het exact een jaar geleden dat bij Sonja de kanker werd geconstateerd. Dan is het dag 366. Een dag om bij stil te staan. Een dag om het leven te vieren.

–webmaster–

Dag 359, woensdag 1 juli 2009

1 juli 2009

Lieve vrienden,

Na vijf maanden van betrekkelijke medische rust en zelfs goed nieuws, dit keer een bericht met een andere toon.

Sonja ondergaat vrijdag 3 juli een operatie in het UMC St.Radboud in Nijmegen. Bij deze operatie zal een neurochirurg een drain plaatsen in een cyste (een holte met vocht) in de hersenen. Door deze drain wordt vocht afgezogen.

Naast de bestaande vermoeidheid begon Sonja de afgelopen weken meer last te krijgen van lichte neurologische uitval. Haar zicht verslechterde. Omgaan met drukke situaties werd moeilijker en in toenemende mate had Sonja moeite de juiste woorden te vinden (afasie). Rondom afgelopen weekend namen deze klachten toe. Sonja bleek af en toe niet in staat om eenvoudige routinehandelingen uit te voeren (apraxie) en er ontstonden motorische klachten in haar rechterhand.

Afgelopen maandag volgde een lange en spannende middag in het ziekenhuis. Uiteindelijk bleek een al aanwezige cyste in omvang toegenomen. Door deze cyste wordt een deel van de hersenen verder onder druk gezet met als gevolg neurologische uitval. Hoewel dit een zeer ernstige situatie is, was aan het eind van de middag een soort opluchting dat dit de oorzaak is en niet de groei van een of meerdere tumoren. Dit laatste zou in een acuut dreigende situatie minder makkelijk te behandelen zijn.

Donderdag wordt Sonja opgenomen in het ziekenhuis voor aanvullend onderzoek. Vrijdagochtend volgt de operatie. Naar verwachting mag ze zaterdag weer naar huis. Volgens de medici zal de operatie direct verlichting van de klachten brengen, doordat de druk op de hersenen vermindert. De drain wordt niet verwijderd, maar blijft aanwezig, zodat die ook in de toekomst gebruikt kan worden om de cyste af te tappen. Het uiteindelijke effect voor de iets langere termijn zal sterk afhankelijk zijn van de bevindingen tijdens de operatie.

Na een goede periode van een maand of 5 stort Sonja zich nu weer noodgedwongen in het medische circuit. Met alle onzekerheid en spanning die daarbij komen. Hoewel de ziekte en de angst deze week weer erg dichtbij zijn gekomen, blijft Sonja strijdbaar en is ze klaar ook dit gevecht weer aan te gaan.

De vakantie volgende week naar Denemarken met de hele familie De Kroon is met een dag uitgesteld, maar niet afgezegd. Als de operatie goed verloopt hopen Sonja, Lejan, Coco en Peer zondag alsnog te vertrekken.

Op dit moment is er nog geen nieuws over de behandeling in Rotterdam. Daar weet men van de nieuwe situatie. Zodra er meer nieuws is lezen jullie dat hier.
Liefs,

Sonja, Léjan, Coco en Peer

Dag 338, woensdag 10 juni 2009

10 juni 2009

Lieve vrienden,

Er is hoopvol nieuws: Sonja komt in aanmerking voor een nieuwe behandelmogelijkheid!

Al geruime tijd is bekend dat Sonja niet een zuivere variant van kleincellig longkanker heeft, maar dat er ook zogenaamde neuro-endocriene (hormoongevoelige) tumorcellen aanwezig zijn. Sonja’s ziekteproces is tot dusverre niet verlopen zoals je dat van kleincellig longkanker zou verwachten. De respons op chemotherapie viel tegen, maar tegelijkertijd is het ziektebeeld stabieler dan je zou verwachten. Om die reden is de longarts gaan zoeken naar aanvullende behandelmogelijkheden.

Onlangs heeft Sonja een scan ondergaan, waarbij gekeken is of ingespoten radioactief materiaal zich in voldoende mate kon binden aan de neuro-endocriene tumorcellen. Deze test pakte positief uit. Dit mechanisme kan nu ook therapeutisch worden toegepast, waarbij radioactief materiaal zich bindt aan de tumorcellen. Op die manier ontstaat een zeer lokale bestraling in de tumor (radionuclidentherapie). Deze vrij nieuwe therapievorm zal plaatsvinden in het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam.

Veel meer informatie heeft Sonja op dit moment nog niet, maar het idee dat er toch nog een nieuwe behandelmogelijkheid is, is fantastisch! Binnenkort meer nieuws hierover.
Liefs,

Sonja, Léjan, Coco en Peer

Dag 328, zondag 31 mei 2009

31 mei 2009

Lieve vrienden,

Het gaat goed met Sonja, maar minder met het weblog. De laatste tijd ondervindt Blog2Blog problemen met het versturen van reacties. Deze functie onderaan ieder artikel werkt tijdelijk niet. Maar, reageren kan nog altijd via de e-mail (klik hier).
Liefs en hele fijne, zonnige Pinksteren gewenst,

Sonja, Léjan, Coco en Peer

Dag 292, zaterdag 25 april 2009

25 april 2009

De wintersport in Oostenrijk was heerlijk. Toegegeven, de zwarte bügel zat er niet in voor Sonja maar haar ijverige pogingen op de bunny hill dienden als inspirerend voorbeeld voor Peer en Coco.

Na de vakantie gelijk weer het medische circuit in voor onderzoek naar de vermeende uitzaaiing in de oksel. Dit bleek inderdaad een tumor te zijn. Hoewel de uitkomst voorspelbaar was is het toch schrikken op het moment dat dit bevestigd wordt. Omdat deze tumor meer activiteit vertoonde dan op voorgaande Pet scans volgde een afspraak met de bestralingarts om eventuele behandeling te bespreken. Uiteindelijk bleek de toegenomen tumoractiviteit een misvatting te zijn en lijkt ook deze uitzaaiing in ‘relatieve rust’. Mede gezien de geringe omvang is bestraling nu dan ook gelukkig niet nodig. Wel begint Sonja de laatste weken helaas weer wat meer last te krijgen van hoofdpijn.

De 4e verjaardag van Coco en Peer is niet ongemerkt voorbijgegaan. Niet alleen vanwege het gezellige feestje met familie en vrienden op een zonovergoten manege maar vooral vanwege de impact die de grote school heeft…de tranen bij het afscheid in de ochtend, het uitgelaten stuiteren van energie, de onhandelbaarheid van doodvermoeide kleuters, de plotse sprong in ontwikkeling…prachtig!

Koninginnedag wordt dit jaar in Denemarken gevierd. Met haar ouders en Bell en Rik met hun kinderen strijkt Sonja met aanhang voor een weekje neer aan de Deense Noordzee kust.

sb035
Verjaardagsfeestje: Peer en Coco op de pony

sb036
Sonja krijgt skiles van Thomas

–webmaster–

Dag 258, zondag 22 maart 2009

22 maart 2009

Het is inmiddels meer dan vier maanden geleden dat Sonja is bestraald. Na zo’n periode is de werking van bestraling over het algemeen uitgewerkt en kan het resultaat hiervan worden opgemaakt. Om die reden heeft Sonja de afgelopen weken opnieuw een PET/CT scan en MRI ondergaan. Daarnaast is het bloed opnieuw uitvoerig onderzocht.

Medisch gezien is het belangrijkste criterium hoe Sonja zich voelt. En dat is de laatste weken onveranderd goed, zonder dat ze enige reguliere medicatie gebruikt. Het verkrijgen van de uitslagen van de diverse onderzoeken blijft echter spannend; zijn de beelden een bevestiging dat het goed gaat?

Ja, dat is het geval!
Het bloedbeeld zag er prima uit, de tumor in de long blijkt duidelijk verkleind en de uitzaaiingen in het hoofd blijken opnieuw onveranderd. Los van een al bekende lymfklier in de oksel zijn geen uitzaaiingen geconstateerd Om zekerheid te verkrijgen over de status van de lymfklier zal Sonja op korte termijn een punctie ondergaan en zal het weefsel in het lab onderzocht worden. Mocht dit om tumorweefsel gaan dan kan dit relatief eenvoudig bestraald worden om verdere uitzaaiing vanuit de lymfklier te voorkomen.

Gezien de uitslagen van de onderzoeken en de afwezigheid van klachten lijkt de ziekte op dit moment niet actief. En dat is heerlijk om te horen en een mooi bericht om de lente mee in te gaan.

Coco en Peer hebben ondertussen hun eerste wendagen op de basisschool achter de rug. Vanaf 1 april gaan ze hier echt van start, want op 31 maart wordt de tweeling alweer vier jaar oud. Ze kijken er naar uit en vinden het maar wat spannend… Sonja ook!

Op dit moment zijn Sonja, Léjan, Coco en Peer een week naar Fiss in Oostenrijk. Samen met Thomas, Esther, Tommie en Bell een weekje sneeuwpret en après ski in de Alpen. Tschüss!!

sb034
Carnaval 2009: Peer en mama Sonja

–webmaster–

Dag 229, zaterdag 21 februari 2009

21 februari 2009

Lieve allemaal,

Het gaat goed met Sonja! Door de toegenomen energie is ze weer in staat wat te werken bij de Gelderse Roos. Ze draait weer volop mee in het gezin en is er ruimte voor andere activiteiten. Daarnaast sport Sonja nu meer dan ze in de afgelopen jaren ooit heeft gedaan. Twee keer per week ‘beult ze zich af’ tijdens de fitness en geniet hier erg van. Bij tijd en wijle slaat de vermoeidheid nog wel toe, maar hieraan toegeven na gedane arbeid is nu wat makkelijker en meer bevredigend.

Vorige week waren Nick en Tamie een week op bezoek. Nick is een vriend van Sonja me wie ze in het begin van de jaren 90 een aantal jaren heeft samengewoond in Venice (Los Angeles), California. Samen met Tamie zijn vriendin kwam hij Sonja en de familie de Kroon opzoeken en zijn hoop, vertrouwen en vriendschap overbrengen. Een gezellige week waarin veel is gelachen en vele verhalen uit de oude doos zijn opgerakeld.

Ziek zijn is momenteel vrij ver weg.

–webmaster–

Dag 204, dinsdag 27 januari 2009

27 januari 2009

Het weekje in Willingen, Sauerland, was heerlijk. De verandering van omgeving, de frisse berglucht, de vele activiteiten en de gezelligheid met het gezin, moeder Ria en vrienden Thomas, Esther en hun zoontje Tommie hebben Sonja goed gedaan. Sleetje rijden, wandelen, uren met de kinderen in het zwembad, verwenarrangementjes en ga zo maar door, Sonja voelde zich sterk en energiek. Na thuiskomst bleef de energie stromen, totdat na enkele dagen de griepepidemie ook enige vat kreeg op Sonja. Gelukkig maar van korte duur.

Nu Sonja zich relatief goed voelt lukt het ook beter het vizier weer verder vooruit te richten en meer dingen op te pakken. Vandaag was Sonja voor het eerst sinds lange tijd weer op haar werkplek bij de Gelderse Roos. Niet voor een bakkie koffie, maar met het doel afspraken te maken over werkzaamheden die ze weer kan gaan oppakken. Het eerste project is benoemd en de bedoeling is hiermee wekelijks enkele dagdelen aan de slag te gaan. Later deze week staat een intake gepland voor het onder begeleiding gaan sporten.

Kortom het gaat goed en Sonja komt weer op stoom!

–webmaster–

sb037sb038sb039sb040sb041

Dag 189, maandag 12 januari 2009

12 januari 2009

De feestdagen zijn voorbij en daarmee de donkerste dagen van 2008. Langzaam maar zeker wordt het lichter en datzelfde geldt voor ons. 2009 is aangebroken en daar willen we iets moois van maken! Een nieuw jaar met nieuwe kracht…

Vlak voor de Kerst heeft Sonja een flinke dip gehad. De vermoeidheid was groot, misselijkheid maakte eten en drinken erg moeilijk en de bloedruk bleek zeer laag. Om uit deze dip te komen bleek extra medicatie noodzakelijk. Geholpen door de pillen vond Sonja de kracht om zichzelf weer op de been te helpen en te kunnen genieten van de feestdagen.

Op eerste Kerstdag was de familie Ter Steeg te gast in Arnhem. Heerlijk samenzijn; wandelen in het bos, knutselen met de kinderen, zang, borrelen en een heerlijk diner. Op tweede Kerstdag een borrel bij goede vrienden, Esther en Thomas en hun zoontje Tommie, in hun nieuwe huis. Daags na Kerstmis vertrokken naar Noord-Holland om daar het weekend door te brengen met de familie van Sonja. De aftrap bestond uit een gezellige borrel in een prettig etablisement aan het strand in Egmond aan Zee. Op, zeg maar Vierde Kerstdag volgde een bezoek aan het Wintercircus in Heiloo. Een wandeling in het duingebied van Bergen en de tijd verder ontspannen doorbrengen completeerden het lange Kerstweekend. Al met al de warmte en verbondenheid van Kerstmis zoals je deze wenst.

Oudejaarsavond was moeilijk voor Sonja. Of je wilt of niet, je ontkomt op deze avond niet aan terugkijken op het verstreken jaar. Daar hoort dan ook nog vooruitblikken bij naar het nieuwe jaar en dat stemt niet bepaalt vrolijk. Het maakte erg verdrietig. Twaalf uur was voor zowel Sonja als Léjan een begrijpelijk zeer emotioneel moment. Sonja verkoos om daarna thuis te blijven en op de kinderen te passen die door het vele vuurwerk af en toe wakker werden. Léjan heeft nog een partijtje duizendklappers afgestoken om naar oud-Chinees gebruik de boze geesten te verjagen en dronk daarna nog een borrel op het nieuwe jaar bij de buren.

Geleidelijk aan is Sonja verder aangesterkt. Genietend van de heerlijke Hollandse winter met Peer en Coco op de slee en de pracht van de Arnhemse bossen. Afgelopen vrijdag bracht Sonja een poos alleen door met Coco en Peer, die in het enthousiasme van hun spel in toom gehouden moesten worden. Ineens was er het besef dat deze situatie in 6 maanden niet was voorgekomen. Een ogenschijnlijk doodnormale situatie, maar in dit geval een bijzondere ervaring en kleine overwinning.

’s Middags is Sonja de stad in gegaan en heeft ze de zelfstandig de terugweg wandelend heuvel op heuvel af afgelegd. Nog een enorme overwinning op het gevoel dat ziek-zijn niet hoeft te betekenen dat je je 24 uur per dag ziek hoeft te voelen. Het nieuwe jaar lijkt Sonja nieuwe kracht te geven.

Omdat het momenteel goed gaat hebben Sonja en Léjan last minute een vakantie geboekt in het Sauerland. Een klein weekje heerlijk buiten en dollen in de sneeuw met Peer en Coco. Oma Ria is mee en Thomas, Esther en Tommie zitten in hetzelfde hotel. Even weg uit het dagelijkse ritme om bij te komen en te genieten van elkaar.

De vakantieverhalen volgen zo spoedig mogelijk!

–webmaster–

Dag 167, zondag 21 december 2008

21 december 2008

Onbedoeld is een radiostilte opgetreden op dit weblog. Sommigen van jullie hebben zich al bezorgd afgevraagd of geen bericht in dit geval goed of juist slecht bericht zou zijn. Geen zorgen, door grote drukte enerzijds en het feit dat er niet zo veel te melden viel anderzijds is het even stil geweest.

Sonja maakt het redelijk goed. Vervelende bijwerkingen van de bestraling zijn meegevallen en inmiddels verdwenen. De medicatie is succesvol afgebouwd en sinds het laatste bericht zijn er vele goede dagen geweest. Wel was Sonja de afgelopen periode vaak erg moe. Gedurende een aantal weken viel het overdag wel mee maar ging s’avonds al vroeg het kaarsje uit. In andere periodes, waaronder de afgelopen week , was ze continu erg vermoeid en kostte het veel moeite dingen te ondernemen. Dit patroon is niet ongebruikelijk na bestraling. Hopelijk neemt de vermoeidheid de komende dagen flink af, zodat Sonja fit de Kerst in kan.

Het oorspronkelijke behandelplan in het ziekenhuis is afgerond. De bestralingsarts heeft aangegeven te hopen dat de tumoren minimaal vijf maanden rustig blijven. In dat geval is eventueel nog een 2e–lijnsbehandeling mogelijk. Wanneer klachten eerder optreden zal behandeling vooral gericht zijn op directe symptoombestrijding.

Sinterklaas is uitbundig gevierd in huize Ter Steeg. De kelen zijn schor gezongen, Amerigo heeft zich tegoed kunnen doen aan bossen wortels in de schoentjes en pakjesavond was een feest voor Peer, Coco en hun neefjes Yoos en Bastian. Dit jaar geen kado’s met gedichten voor de grote mensen; de thematiek van alle rijmelarij laat zich raden en daar had niemand zin in op deze avond voor de kinderen.

Sonja viert Kerstmis dit jaar zowel thuis als in Heiloo. De december feestmaand maakt Sonja niet zwaarmoedig. Genieten van het feestelijke samenzijn met familie en vrienden staat voorop. Wat het komende jaar brengt is even iets van latere zorg.

Vanaf deze plek wensen we iedereen fijne feestdagen met net zoveel warmte, als jullie ons die hebben geschonken het afgelopen half jaar!

–webmaster–

sb044

Een te gekke foto!

Dag 128, woensdag 12 november 2008

12 november 2008

Na een periode van bestralingen en beperkte rust, vandaag weer een update van het weblog.

Vandaag, woensdag 12 november, heeft Sonja de laatste bestraling gehad. In een periode van 2 weken is haar hoofd 5 keer en de long 10 keer bestraald. Afgezien van de eerste avond, waarop Sonja veel hoofdpijn had en erg misselijk werd, is het traject vrij goed verlopen. Vermoeidheid was er zeker, maar ook de energie om leuke dingen te blijven doen.

Afgelopen zaterdag Jacques helpen verhuizen. Sonja kon op die belangrijke dag niet ontbreken en kwam met Coco, Peer en Léjan om de woning in Hoogland te bekijken. Maar er was meer, zoals heerlijke wandelingen in een herfstig bos. Gisterenavond de Sint Maartenoptocht door de wijk gelopen; Peer en Coco rennend tussen de meute om maar zo dicht mogelijk bij de muziek te komen of snoep te kunnen verzamelen, terwijl Sonja, Léjan en oma Ria moeite moesten doen ze bij te houden. En de eerste Sinterklaas inkopen zijn alweer gedaan.

Voorlopig is Sonja even uitbehandeld in het ziekenhuis. De bestraling heeft een effect dat nog wel enige tijd aanhoudt. Dit houdt ook in dat voorlopig geen nieuwe scans zullen worden gemaakt. Verdere reguliere behandeling staat voorlopig niet gepland. Een lekkere gedachte om voorlopig even niets te hoeven, maar tegelijkertijd ook wat vreemd om ‘losgelaten’ te worden na zo’n intensieve periode. Daarnaast loopt het alternatieve traject gericht op behoud van de vitaliteit wel gewoon door.

Sonja’s medicatie wordt inmiddels langzaam teruggeschroefd. Ze hoopt vurig dat dit haar vollemaansgezicht zal doen slinken en haar oude gezicht terugbrengt. Haar haar begint inmiddels alweer terug te groeien, maar het is nog te vroeg om te zeggen wat voor een weelderige haardos er nu terugkomt.

De eerste dingen voor de feestelijke decembermaand zijn alweer geregeld. Een maand die zeer beladen belooft te worden, maar tegelijkertijd ook warmer dan ooit.

–webmaster–

Dag 113, dinsdag 28 oktober 2008

28 oktober 2008

Het wordt een spannende dag.
Vandaag start voor Sonja een nieuwe fase in de behandeling: bestraling. Vanmiddag al de eerste. Spannend dus.

Afgelopen weekend waren Sonja en Lejan bij Ben en Jan in Amsterdam.
Even een paar dagen er tussenuit met z’n tweetjes. Lekker gegeten bij Le Pêcheur in de Reguliersdwarsstraat, waar Sonja zo’n 23 jaar nog regelmatig met Mark, Jacques en Jan-Willem ging stappen. Mooie herinneringen van een zorgloze tijd. Toen. En nu die spanning. Maar dit weekend was er eentje van ook weer even bijtanken. Nuttig.

Vandaag ook is Ria jarig, Sonja’s moeder, die al vanaf dag één iedere maandag naar Arnhem komt en pas weer op woensdag naar Heiloo terug rijdt. Zo lief, zo gewenst, zo warm!

Een spannende dag en op het moment van schrijven breekt de zon door. Dit kan niet anders dan een voorteken zijn.

Met ogen dicht
heb ik gekeken;
zag de wolken breken
en het licht ging aan.

Ik wist geen weg,
maar iemand riep toch;
en de wereld sliep nog,
‘laat die droom bestaan’.

Toen kwam de zon,
nog half verborgen,
zo begon de morgen,
laat die droom bestaan.

Mag ik terug,
naar lang geleden,
naar een ander heden;
ik heb ver te gaan.

De wereld wacht
en het licht zal doven,
maar ik blijf geloven
laat je droom bestaan.
(uit: Joseph & the amazing technicolr dreamcoat, vertaling Martine Bijl)

– webmaster–

Dag 107, woensdag 22 oktober 2008

22 oktober 2008

Na het relatief goede nieuws vorige week, volgde afgelopen weekend een verlaat verjaardagscadeau voor opa Sjef en oma Bets: een paar dagen in de Ardennen. Léjan’s broer Geert en zijn vrouw Ellen hadden dit georganiseerd en iedereen heerlijk in de watten gelegd. Door mooie wandelingen in de herfstzon ontdekte Sonja opnieuw hoezeer ze weer is aangesterkt. De gezelligheid en warmte van het samenzijn met de familie was als vanouds vertrouwd.

Zoals vorige week al was verteld is bestraling de volgende optie in de behandeling. Maandag volgde een uitvoerig gesprek met de radioloog. Sonja wilde meer informatie over de in te zetten behandeling alvorens hier overtuigd ‘ja’ tegen te kunnen zeggen. Uitvoerig is stil gestaan bij de noodzaak en mogelijke bijwerkingen van bestraling. Aan het eind van het gesprek was het voor Sonja duidelijk dat dit is wat nu moet worden ingezet. Haar hoofd zal in een periode van circa twee weken vijf keer bestraald worden. Bij haar long zal dat zes tot tien keer gebeuren.

Na het relatief goede nieuws vorige week vertelde de radioloog de uitkomst van de laatste evaluatie niet te zien als een verbetering ten opzichte van de eerste serie chemo’s. Teleurstellend. De meeste tumoren zijn weliswaar iets geslonken, maar zo minimaal, dat de radioloog dit eerder wilde beschrijven als een stabiele situatie. Kleine wijzigingen in de omvang kunnen immers net zo zeer een gevolg zijn van ‘meetfouten’.

Doel van de bestraling is de tumoren verder te verkleinen en daarmee toename van klachten uit te stellen. Uiteindelijk gaan dit soort plaatjes er steeds minder toe doen. Waar het nu om gaat is dat klachten niet toenemen en Sonja haar kracht en energie zo lang mogelijk behoudt.

Dinsdag is opnieuw een CT-scan gemaakt en is Sonja’s borstkas afgetekend als voorbereiding op de bestraling. Eind deze week of begin volgende week start de nieuwe fase in de behandeling. En weer breekt een spannende periode aan…

sb033Sonja, Peer, Léjan en Coco in de Ardennen

–webmaster–

Dag 99, dinsdag 14 oktober 2008

14 oktober 2008

De afgelopen bijna twee weken zijn best geweest voor Sonja, maar ook niet voor Lejan.
De uitloop van de longontsteking, de dip van de vierde chemo, een griepje, een behoorlijke verkoudheid bij Lejan en het vooruitzicht dat vandaag 14 oktober, dag 99 alweer, wel eens vervelend nieuws met zich mee zou kunnen brengen.

De behandelend arts had zijn teleurstelling geuit bij de evaluatie na de eerste twee chemo’s. Sonja voelde zich beroerd en dan voel je je lichaam des te sterker. Ieder pijntje is dan een verergering van alles.

Met lood in hun schoenen gingen Sonja en Lejan naar het ziekenhuis, nadat ze eerst heerlijk door het Sonsbeek Park hadden gewandeld in die stralende zon. Toen Sonja eergisteren voor het eerst weer eens buiten was, na twee weken ziek te zijn geweest, kwam ze tot de ontdekking dat de wereld om haar heen niet stil had gestaan. De gitzwarte zomer was geruisloos overgegaan in de herfst. En dan vandaag die heerlijke zonnige herfstdag. In de ochtend met Ria, Bell en Jan-Hein in het Sonsbeek park rondgezworven. Coco en Peer druk speurend naar de spulletjes die de kabouters ’s nachts in de tuin hadden achtergelaten, klimmen en klauteren, tosti’s tussen de herfstbladeren op een zonnig terras. Het leven was weer even groots in al haar eenvoud.

En toen, het oordeel.
Vorige week hadden alle onderzoeken plaatsgevonden en Sonja was er niet gerust op geweest. Van het weekend vertelde Jacques dat hij had gedroomd, dat het juist na die derde chemo beter was gegaan. Maar zijn dromen niet een wensdroom; niet gestoeld op feiten, maar op fictie?

Vanmiddag vertelde de dokter dat er toch wel wat was gebeurd en dit keer niet het verwachtte negatieve, maar een positieve ontwikkeling… alle tumoren zijn wat geslonken! Goed nieuws dus, want zowel in Sonja’s hoofd als in haar linker long zijn de tumoren geslonken. Het is zeker geen spectaculaire verbetering en als geheel nog steeds een wat teleurstellende reactie op de ingezette chemotherapie, maar toch, een grotere verbetering dan tijdens de eerste evaluatie. Wat een opluchting: het gevoel eindelijk even iets meer ruimte te hebben.

Voorlopig is de chemotherapie klaar. Het te verwachten positieve effect weegt niet op tegen de zware belasting op Sonja’s gestel. Een menselijk lichaam kan maar een bepaalde hoeveelheid aan van die zware chemicaliën en voor Sonja is die grens bereikt. Volgende week maandag dus geen nieuwe chemo, maar de voorbereiding met de radiotherapeut op bestraling van zowel Sonja’s hoofd als haar long. Dan zal het behandelplan verder in detail worden opgesteld.

Daarnaast loopt de ondersteunende behandeling vanuit orthomoleculaire en natuurgeneeskunde door. Sinds de laatste evaluatie zijn ook hier een aantal gerichte behandelvormen ingezet. Het effect van iedere afzonderlijke behandeling is wat onduidelijk. Feit is, dat we gelukkig gedurende de afgelopen 6 weken een verbetering hebben gezien in het ziektebeeld van Sonja.

Sinds het laatste bericht hier is Sonja heel langzaam aangesterkt. De naweeën van de longontsteking en de chemokuur hebben veel geëist van Sonja. De afgelopen week is haar veerkracht en het energieniveau weer goeddeels teruggekomen. Peer en Coco hebben na een aantal weken hun mammie weer helemaal terug.

Het gaat (gezien de omstandigheden) weer de goede kant op en daar zijn we erg blij mee!

Alle warmte, alle lieve reacties per mail, kaarsjes in kerken, e-mails, telefoontjes, kaartjes en alle andere blijken van liefde, warmte en aandacht hebben allemaal bijgedragen aan de verbetering, hoe klein ook, die zich nu heeft voorgedaan.

Dank, heel veel dank!

Die liefde straalt via dit weblog terug naar jullie!

–webmaster–

sb028sb029sb030

Dag 87, donderdag 2 oktober 2008

2 oktober 2008

Wow!

Vandaag verscheen de 200ste reactie op http://sonjaspantdekroon.nl. We kunnen het niet vaak genoeg zeggen: blijf reageren, het doet Sonja vreselijk veel al die warmte, al die mooie gedachten, gedichten, liefde en aandacht. Ieder hart onder de riem is weer een stapje op de goede weg.

En die waren nodig de afgelopen weken.
Want het waren moeilijke dagen. De longontsteking, het niet doorgaan van Sonja’s verjaardagfeestje, de matige reactie van de eerste twee chemo’s, de niet zo enthousiaste dokter over de resultaten, de derde chemo, de vierde chemo, het herstel daartussen dat steeds moelijker wordt. En dan afgelopen zondag opeens ziek.

Coco was ’s middags bij de verjaardagslunch van oma Ter Steeg al ziek geworden en Sonja volgde niet lang daarna. Dat is niet fijn. Zeker niet, omdat met een lage weerstand ieder virusje, iedere bacterie veel sneller door het lichaam wordt omgezet in een heus ziek-zijn.

Inmiddels is het donderdag en knapt Sonja weer wat op. Sinds woensdagmiddag komt ze ook soms haar bed uit. Wat ook teleurstellend was voor onze Son, dat ze haar kindertjes bijna niet zag. Kennelijk bleven die vanuit nature even weg bij mama, omdat ze ziek was. Die beseffen nog niet dat ze ze dan juist even wil zien en in haar armen wil sluiten. Maar zodra Sonja beneden op de bank lag, kwamen Coco en Peer meteen weer vol liefde en aandacht bij mama kijken. En zo hoort het natuurlijk ook.

Kortom, een heftige periode die langzaam maar zeker weer ten goede keert.
Lichtpuntjes zijn belangrijk en worden steeds gewichtiger in het proces.
Dus… laat van je horen!

– webmaster–

Dag 82, zaterdag 27 september 2008

27 september 2008

sb025

Meer foto’s staan er op de fotopagina.

–webmaster–

Dag 81, vrijdag 26 september 2008

26 september 2008

Maandagmorgen reden Sonja en Léjan routineus naar het Rijnstate Ziekenhuis voor de vierde chemokuur. Sonja was dan wel hersteld van de directe klachten van de longontsteking, volledig op kracht voelde ze zich nog niet. Na de barre overnachting tijdens de derde chemokuur vier weken geleden was de grote vraag wat haar dit keer allemaal te gebeuren stond. Aangenaam was de verrassing toen bleek dat Sonja een kamer deelde met slechts een andere vriendelijke dame.

De eerste twee dagen verliep de kuur voorspoedig. Wel was het opvallend dat de zusters en longarts met grote regelmaat aan haar bed stonden om te vragen hoe het nu ging. Ze leken iedere keer weer blij verrast als Sonja zei dat het ‘wel ok’ ging. Bij navraag bleek de overweldigende belangstelling vooral te danken aan het feit dat in het patiëntendossier was opgeschreven dat Sonja somber was en met de chemokuur wilde stoppen. Een misverstand, want dat was zeker niet aan de orde.

Terug thuis bleek dinsdag dat deze kuur er fors inhakte. Na een redelijke nacht bleek Sonja in de ochtend koorts te hebben. Overleg met de longarts leerde dat dit niet zorgwekkend hoefde te zijn, maar dat het laatste deel van de chemokuur van die middag niet door kon gaan.

De afgelopen dagen was Sonja vooral ‘wiebelig’ en erg moe. Ervaring leert dat dit de komende dagen waarschijnlijk snel minder wordt en de energie weer terugkomt. Hopelijk het einde van twee vervelende weken.

–webmaster–

Dag 78, dinsdag 23 september 2008

23 september 2008

Sonja wilde een kleine aanpassing op de zinsnede “haar keuze moet weer gericht zijn op dingen willen doen, omdat ze dat wilt. Niet omdat ze die dingen tussen uitrusten en ziek zijn kan doen.”

De juiste spreuk moet luiden:

“Het gaat niet om het kunnen wat je wilt, maar het gaat om het willen wat je kunt!”
bron: de moeder van Chris Marije

–webmaster–

Dag 76, zondag 21 september 2008

21 september 2008

Maandag begint de vierde chemo.
Een belangrijke kuur, want de resultaten mogen wel wat beter dan bij de voorgaande drie. De longontsteking ebt maar langzaam weg en heeft twijfel teweeggebracht of de kuur wel op maandag gestart moest worden, of pas op woensdag. Het was trouwens de pijnbestrijding die zijn werk deed bij het vorige bericht. De antibiotica doet zijn werk pas later, maar dat neemt niet weg, dat je daardoor wel een stuk beter kunt voelen!

Sonja voelt zich door haar ziekte soms beperkt in wat ze kan. Daar wil ze vanaf; haar kwaliteit van leven is voor haar een te groot goed. Haar keuze moet weer gericht zijn op dingen willen doen, omdat ze dat wilt. Niet omdat ze die dingen tussen uitrusten en ziek zijn kan doen. Dus wederom, die fraaie keuze om te leven!

Al met al wordt het een spannende week!

–webmaster–

Dag 70, maandag 15 september 2008

15 september 2008

Het gaat beter!

Wat een geruststelling! De antibiotica doet haar werk naar behoren om de longontsteking uit het lijf van Sonja te krijgen. Het gaat inmiddels een stuk lekkerder. Lejan moest haar maandag zelfs bij de wasmachine wegsturen, omdat ze alweer met deze bijna-dagelijkse beslommering bezig was.

Sonja heeft door de pijnmedicatie en de antibiotica vandaag een stuk minder last gehad van haar schouder en borst. Het gaat dus een stuk beter. Ze rust nog veel uit en dat is niet alleen maar in bed, maar ook op de bank. Want, in bed voel je je maar ziek en op de bank neem je deel aan het leven; om het leven te leven!

Sonja en Lejan laten weten, dat alle reacties via de mail en hier op het weblog, maar ook via vrienden, familie, kaartjes, brieven of gewoon op straat, hen heel veel doen.

Dank voor alle blijken van liefde, warmte en aandacht!

–webmaster–

Dag 69, zondag 14 september 2008

14 september 2008

In een ziekteproces waar de tegenslagen in de gezondheid nog redelijk onder controle waren, hebben we juist dit weekend gemerkt, dat zomaar opeens iets mis kan gaan.

Zaterdag was Sonja jarig en dat had vandaag lekker gevierd moeten worden. Maar een griepje op vrijdag gooide zondag dermate roet in het eten, dat Lejan zondag iedereen vroeg in de ochtend afbelde. Sonja voelde zich niet goed. De griep wilde niet weggaan en dat betekende een vervelend, ziek gevoel.

Uiteindelijk besloten om na een telefonisch consult met het ziekenhuis voor wat onderzoeken naar Rijnstaete te rijden. Een thorax (longfoto), een hartfilm, bloed prikken; de hele rataplan kwam voorbij met één resultaat: longontsteking.

Niet zo’n prettig bericht dus. Helemaal niet prettig!
De arts heeft van alles voorgeschreven. De pijnklachten worden onderdrukt met medicatie. En de komende week is Sonja aan de antibiotica om van de longontsteking te geraken. Ontstekingen moeten eerst genezen, voordat met ingrijpende kuren als chemo doorgegaan kan worden. Dus die toch al zware chemokuur is even uitgesteld.

Kortom, Sonja had haar 41e verjaardag zich heel anders voorgesteld. En met haar en Lejan, wij allemaal. Maar we laten ons niet kennen. We vechten gewoon door, samen met Sonja. En door… en door…

–webmaster–

Dag 68, zaterdag 13 september 2008

13 september 2008

Er is er één jarig, hoera, hoera!

Vandaag wordt Sonja 41!

sb001

Dag 64, dinsdag 9 september 2008

9 september 2008

De afgelopen week is Sonja’s kracht en strijdbaarheid weer toegenomen. Ruimte voor verdriet en somberheid moet er zijn, maar Sonja voelt dat positievere zaken in het leven meer voldoening en geluk brengen.

Het was weer een enerverende week, waarin veel tijd en energie is gaan zitten in het ondergaan van allerlei onderzoeken en behandelingen. Vorige week heeft de behandelend longarts telefonisch overleg gevoerd met een prof van de VU in Amsterdam. Dit leidde tot de conclusie dat naast bestraling geen andere (experimentele) behandelmogelijkheden beschikbaar zijn.

Er zijn nu twee opties. Eerst een bestraling van Sonja’s hoofd of eerst nog een chemo. De bestraling stond klaar in de startblokken, maar gevoelsmatig was dit voor Sonja en Lejan toch echt de laatste stap in het behandelplan. Het voelde niet goed. Met de behandelarts werd daarom de afspraak gemaakt eerst maar eens met de radioloog te praten voordat een definitieve keuze zou worden gemaakt.

Dinsdag hebben Sonja en Lejan dat overleg gevoerd met de radioloog. Gezien het ‘stabiele beeld’ op de MRI en de relatieve afwezigheid van klachten is besloten de bestraling in ieder geval uit te stellen tot na de 4e chemo. Opluchting! Voorlopig dus gewoon nog maar even door in het behandel- en leefpatroon, dat inmiddels bekend is. Dat houdt in dat volgende week woensdag de vierde chemo op het programma staat.

Sonja is ondertussen gestopt met alle pijnstillers. Dit heeft niet tot toename van klachten geleid. De komende tijd zal geprobeerd worden andere medicatie ook wat verder terug te schroeven. Nu maar hopen dat dit ook leidt tot de gewenste afname van het vollemaans gezicht en die verfoeide zogenaamde onderkin.

Zondagavond een heerlijk avond beleefd. Sonja en Lejan waren door vrienden uitgenodigd in een skybox in het Gelredome voor een avondje Symphonica in Rosso met Lionel Ritchie. Gastvrij onthaald en met 30.000 anderen genoten van een heerlijke show. Een enkele traan vanwege de wrede realiteit, maar vooral heel veel ongedwongen plezier.

Komend weekend belooft weer speciaal te worden: Sonja wordt zaterdag immers 41. Tijd voor een feestje!

–webmaster—

Dag 58, woensdag 3 september 2008

3 september 2008

Na een ‘interne’ week is het tijd voor een externe update.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: fysiek blijft Sonja zich vrij goed voelen, maar mentaal is het momenteel zwaar.

Eind vorige week onderging Sonja de derde driedaagse chemokuur. Ondergaan is een mooi woord met een wat bizarre uitvoering. Onderdeel van de chemo was gedurende het eerste etmaal de plaatsing op zaal met drie collega-kankerpatiënten. Kotsende kamergenoten, knappende stomazakken en oude, eenzame mensen die verlegen zitten om een praatje. Het is tijdens deze bad day out of hell schering en inslag. Tja, het leven van een kankerpatiënt gaat niet altijd over rozen…

Na drie dagen intensief kuren was Sonja in het weekend vooral moe en wiebelig. Somberheid overheerste een groot deel van het weekend. Het wat teleurstellende resultaat van de evaluatie op maandag maakte het doorstaan van de chemokuur dit keer een stuk zwaarder. Het Wonder van Arnhem laat nog even op zich wachten. De bisschop is voor de processie nog even afgeblazen!

Maar, de afgelopen dagen neemt de energie weer toe. Maandagochtend heeft Sonja voor het eerst sinds lange tijd weer een stuk gefietst. Dat is in het heuvelachtige Arnhem-Noord geen sinecure. Heuvel op, heuvel af. Alsof dat voor een gezond mens al niet een enorme inspanning vergt, deed Sonja een goede tour. Misschien moet die bisschop toch maar even langskomen voor een voorlopige wonderverklaring!

Maandagmiddag was Sonja bij de natuurgeneeskundige arts in Eindhoven. De afgelopen tijd was behandeling voornamelijk gericht op de algemene vitaliteit om de chemokuren zo goed mogelijk te kunnen doorstaan. Nu worden daarnaast specifiekere middelen ingezet, gericht op het positief beïnvloeden van de hersentumoren.

Vanochtend zaten Sonja en Léjan bij de eigen longarts, die net terug was van vakantie. Hij gaf aan ook wat teleurgesteld te zijn in de resultaten van de evaluatie van afgelopen week. Een eerlijk en integer gesprek, waarbij ruimte was voor ongeloof en verdriet. De arts heeft toegezegd contact op te nemen met het VU - het meest specialistische centrum voor dit type kanker - om na te gaan of aanvullingen in de behandeling verder mogelijk zijn.

Fysiek blijft Sonja zich vrij goed voelen, maar mentaal is het momenteel zwaar. Daarnaast merkt ze dat het tijd wordt nieuwe doelen te stellen. Het vaste dagelijkse ritme en bezigheden van voor 8 juli zijn voor een groot deel weggevallen of moeilijker geworden. Het alsmaar buiten de deur lunchen wordt na verloop van tijd ook wat minder bijzonder. Tijd om pro-actief nieuwe activiteiten te ontwikkelen!

Steun Sonja in deze mentaal zwaardere periode. Lees niet alleen dit weblog, maar laat ook een berichtje achter. Ze leest ze steeds weer, en weer… en weer!

–webmaster–

Dag 50, dinsdag 26 augustus 2008

26 augustus 2008

Jemig, wat gaat de tijd snel!
Alweer 50 dagen geleden kregen we die onheilstijding. Vandaag exact 7 weken geleden!

Sinds de feestelijke zondagmiddag in het park om de verjaardag van Léjan te vieren is er weer het nodige gebeurd. De afgelopen week heeft Sonja in het ziekenhuis een serie onderzoeken ondergaan om het effect van de chemokuren in kaart te brengen. Na een druk maar ontspannend weekend met z’n viertjes stond maandagochtend het evaluatiegesprek met de longarts op de agenda.

Vlak voor het gesprek steeg de spanning bij Sonja en Léjan. De uitslag van de onderzoeken bepaalt immers voor een belangrijk deel de verdere prognose voor het ziekteproces. Jammer genoeg bleek het zowel positief als minder positief nieuws te bevatten.

De primaire longtumor reageert goed op de chemokuur en is fors in omvang afgenomen. Goed nieuws dus en de PET scan heeft geen nieuwe tumoren aangetoond. De kanker is dus niet verder uitgezaaid dan in hersenen.

Naast goed nieuws lijkt ook minder goed nieuws te horen. Dat is vervelend, want je wilt vooruit denken. Vooruit naar een betere situatie. Het effect van de twee chemo’s op de tumoren in de hersenen is namelijk minder gunstig. Van de zeven tumoren zijn een aantal licht in omvang afgenomen en is één wat verder gegroeid. Per saldo omschrijft de radioloog dit als een stabiel beeld in vergelijking met zo’n 7 weken geleden.

Aangezien Sonja zich vrij goed voelt komt het nieuws toch als een teleurstelling. De hoop bestond op een duidelijke verbetering van het beeld in de hersenen. Na een aantal uren komt de kracht weer terug en het besef dat Sonja nu niet zieker is dan tijdens de heerlijke dag gisteren in de dierentuin en het bos. De stad in en lekker gelucht.

’s Avonds belde de longarts nog terug om verslag te doen van het multidisciplinaire overleg met radioloog en neuroloog. Gezien het min of meer stabiele beeld en de relatieve afwezigheid van neurologische klachten is het advies om vooralsnog niet met aanvullende bestraling te starten. Morgen start chemo nummer drie. Na de vierde kuur zal opnieuw een uitvoerige evaluatie plaatsvinden.

In de tussentijd gaat het gewone leven door en is Sonja druk met het organiseren van haar 41e verjaardagsfeest in september.

–webmaster–

Dag 41, zondag 17 augustus 2008

17 augustus 2008

Vrijdag was Léjan jarig. 44 geworden.
In diezelfde week zijn Sonja en Léjan weer naar Hans geweest. Hans is de alternatief geneesheer met heel veel ervaring in het behandelen van kanker. Zijn therapie in combinatie met de chemo’s doet goed werk, constateert hij. Het is een belangrijk signaal!

Zondag vierden we Léjan’s verjaardag in het park bij het pioreske kasteeltje Zijpenstein. Met een helwitte partytent, heerlijke hapjes en frisse drankjes werd het een heel gezellige, ontspannen middag.

Gefeliciteerd, Son & Léjan!

–webmaster–

Dag 36, dinsdag 12 augustus 2008

12 augustus 2008

Leef het leven!
Op een dag waar de zon doorbreekt doet Sonja dat samen met Coco en Peer, Léjan en mama Ria op de kinderboerderij en in het pannekoekhuis.

Lekker druk, met de nadruk op lekker. Genieten…

Wie was die intrigerende blondine met Coco op haar arm?

De pruik past! Wel wat blonder, maar daar wennen we vanzelf wel aan. Overbuurvrouw Marjon had er in ieder geval even moeite mee. Niet met de pruik, maar dat ze Son niet meteen herkende. Zo zit het leven vol mooie verrassingen en dat is goed, want andere verrassingen kunnen we wel even buiten.

–webmaster–

Dag 34, zondag 10 augustus 2008

10 augustus 2008

Het weekend is goed geweest.
Sonja heeft op zaterdag pruiken gepast en daar waren ook momenten van lol (zie het foto-album). Hilariteit alom bij het passen van een ‘Willem Ruis’-pruikje. Uiteindelijk is er een mooie pruik uitgekozen, iets blonder dan we van Son bekend zijn, maar wel eentje die het best bij haar karakter past. Maandag wordt de pruik bij de kapper in het gewenste model geknipt.

Zaterdag waren Vanessa en Bell bij Sonja om bij het passen aanwezig te zijn, net als mama Ria. Een foto van de vier De Kroon vrouwen is in het foto-album geplaatst. Sonja met haar flitsende korte coupe. Een pittig rond koppie heeft Son nu!

Op zondag was het druk met familie, kinderen en paardjes. De kids op de pony’s, de ouders er omheen. Een leuke dag, de kinderen laat in bed. Dus ook vermoeiend.

Een mooi weekend, waarin geleefd werd. Een levend bewijs van de chemo die goed werk aflevert!

–webmaster–

Dag 32, vrijdag 8 augustus 2008

8 augustus 2008

Na drie dagen chemo’s is af en toe rust een must. Het is allemaal naar behoren gegaan en Sonja houdt zich goed, maar zo’n kuur is uitputtend. Tot nu toe geen grote misselijkheid of een slecht gevoel, maar echt lekker is anders.

Donderdagmiddag is Sonja ‘even’ naar de kapper geweest. Coco en Peer waren mee om te zien hoe mama niet geknipt werd, maar de tondeuse over haar hoofdhuid voelde glijden. Al die plukken die je maar verliest is ook niks, dus dacht Sonja dat het beter was om het er dan maar helemaal af te halen.

Peer vond het wel wat hebben, maar Coco moest er erg aan wennen. Ook vanochtend bleek dat voor Coco er toch iets anders was aan mama. Vandaag op ’schooltje’ hebben ze de hele dag gesproken over de nieuwe coupe van mama, die nu wel erg lijkt op opa Japie en oom Jacques.

Als Sonja zich goed genoeg voelt, dan gaat ze zaterdagmiddag al de pruiken passen. Zussen Vanessa en Bell zijn opgetrommeld om bij het doorpassen van de vijf à zes modellen te assisteren. “Doorpassen blijft een vrouwenaangelegenheid”, vertelt Léjan gelaten. Het is bijna alsof er niets aan de hand is. En zo hoort het ook, want het leven leven, het eigen leven terugkrijgen, is het nieuwe motto van Sonja.

–webmaster–

Dag 30, woensdag 6 augustus 2008 (deel 2)

6 augustus 2008

Sonja wil graag iedereen via dit weblog Sonja Spant De Kroon deelgenoot maken van haar leven. Ze leest steeds opnieuw alle reacties en mails, omdat het haar kracht geeft en energie. “Dat mensen dit voor mij doen!” reageerde ze woensdagavond ontroerd en verbaasd, terwijl de chemo in haar lichaam stroomde. “Het is zo mooi en doet me zo veel! Ik wil iedereen daarvoor bedanken.”

Ze vertelde ook dat ‘zich goed voelen’ of ‘redelijk’ natuurlijk relatieve begrippen zijn. Want echt goed gaat het natuurlijk helemaal niet. Of zoals ze zei: “ik was zo bezig met de dood; met doodgaan, dat leven ging dualeren met de man met de zeis. Vooral de eerste weken waren afschuwelijk. De pijn van de wetenschap dat het afscheid veel sneller komt dan eerlijk is. Die dood.”

En dan komt langzaam maar zeker het besef dat je wilt leven. Verder wilt, verder moet. “Dat levert een dilemma op”, vertelt ze. “Een dilemma waar ik niet uitkwam.” Toevallig (?) kwam woensdagmiddag een geestelijk verzorger langs. “Parkeer de dood en ga leven!” adviseerde hij onze Son. “Ga leven!” herhaalt Sonja. “Dat ga ik doen. Ik parkeer de dood even.”

Het neemt niet weg dat Sonja fysiek verandert. De chemo laat zijn sporen na. Het haar valt uit en van de chemische vloeistoffen krijgt ze een dik hoofd. Coco en Peer heeft ze voorbereid op een kale mama. “Heel gek, maar door de medicijntjes die mama slikt valt mama’s haar uit. Kijk maar, pak maar wat haartjes van mama.” En Coco en Peer pakken een plukje haar van het hoofd en houden het in hun kleine knuistjes. “Gek haar, hè mam!” reageert Coco.

Sonja is woensdag met de eerste chemodag begonnen en blijft overnachten op zaal in het ziekenhuis. Donderdag nog meer chemo en dan vrijdag nog een uurtje terugkomen. En dan… volgende week vrijdagmiddag pruiken passen! Doorpassen, zoals dat in de modewereld heet. Sjaaltjes, hoeden, mutsen, het zijn andere opties om kaalheid te verbloemen. Maar Sonja wil ook een pruik, sjieke boel! 500 euro voor een stuk haar, dat lijkt op wat ze had en vrij snel verwacht weer terug te krijgen. Want daar gaat ze voor. Leven!

Leven, niet de dood, want die is geparkeerd…

–webmaster–

Dag 30, woensdag 6 augustus 2008 (deel 1)

Vandaag begint Sonja met de tweede chemokuur. Spannend!
Het betekent een nachtje overblijven in het ziekenhuis. Morgenavond mag Son gewoon thuis slapen, maar vrijdag gaat ze nog een uurtje terug voor de laatste hoeveelheid chemicaliën. En dan de fingers crossed voor wederom een hoopvol resultaat!

–webmaster–

Dag 28, maandag 4 augustus 2008

4 augustus 2008

Het weekend bij pa en ma zit er op. Sonja is weer terug in Arnhem.

Ondanks de verandering van omgeving is het toch moeilijk om je terug te trekken uit de sores. Je gedachten gaan toch alle kanten op, maar het is tegelijkertijd ook heerlijk om je af en toe niet ziek te hoeven voelen. Aan het strand bijvoorbeeld. Even het zand tussen je tenen voelen. Rijk!

Deze week wordt weer anders. De tweede chemokuur wacht op woensdag met een nachtje in het ziekenhuis en dan op donderdag nog meer. Op vrijdag nog een uurtje terug naar het ziekenhuis voor een laatste kuur. Afwachten maar weer…

–webmaster–

Dag 23, woensdag 30 juli 2008

30 juli 2008

Is het mogelijk om ‘vakantie’ te vieren? Ja, natuurlijk!

Omdat Sonja zich steeds redelijker begint te voelen, wil ze ook weer eens niet aan ziek-zijn denken. Samen met Léjan is ze vanmiddag de stad in geweest.

Shoppen, koffie drinken. “We hebben echt een beetje vakantie gevierd en daar was ik aan toe ook”, vertelde ze met een opgeluchte en vrolijke ondertoon in haar stem.

Ook het weekend wordt een beetje een reis, naar Heiloo, naar pa en ma, de zussen. Hoeven ze een keertje niet naar haar toe te komen. Even er tussenuit. Wat een mooi vooruitzicht!

–webmaster–

Dag 22, dinsdag 29 juli 2008

29 juli 2008

Drie weken onderweg.
Gisteren heeft Sonja kennisgemaakt met haar longarts, die de behandeling over heeft genomen. Een prettige man, heel betrokken en efficiënt in zijn houding naar haar. Dat bevalt heel goed deze houding en wordt ook als positief ervaren.

Er is bloed geprikt, een longfoto gemaakt en… goed nieuws! Het ziet er naar uit dat de chemo zijn werk heeft gedaan. Het bloed ziet er goed uit en de long begint er ook weer een stuk beter uit te zien; minder bevlekt, schoner. Nog meer lichtpuntjes.

Het betekent ook dat Sonja zich steeds beter gaat voelen. Nog wel moe, erg moe, maar minder ziek. Het leven leeft zichzelf en dat wil Sonja ook graag weer een beetje meer onder controle krijgen. Meer naar hoe het was voor ‘dag 1′.

Binnenkort wil Sonja zelf wat schrijven voor het weblog, dus dat gaat de goede kant op…

–webmaster–

Dag 19, zaterdag 26 juli 2008

26 juli 2008

Er staan nu ook wat foto’s online en er komen nog meer foto’s bij…

–webmaster–

Dag 18, vrijdag 25 juli 2008

25 juli 2008

Het gaat een stuk beter met Sonja!
Ze laat weten dat ze alle reacties reuze waardeert en soms blij verrast is.
De chemo heeft zijn werk goed gedaan, heeft ze het gevoel, want ze is steeds meer in staat weer wat van het ‘gewone’ leven op te pikken. Er zijn zelfs momenten, dat ze er niet aan denkt en weer leeft…

Het is nog altijd zwaar en moeilijk, maar nu Sonja zichzelf niet meer zo heel erg beroerd begint te voelen, kan ze tijd vrij gaan maken om met Coco en Peer tijd te besteden. Juist voor hen wil ze een meer regulier leven krijgen. Dat kost tijd en energie. Als de tijd al ongewis is, dan is de energie dat helemaal.

Voorzichtig neemt Sonja stapje voor stapje haar leven weer in eigen hand. Hartverwarmend zijn de bloemen, kaarten, brieven en de reacties hier. Sonja leest ze zelf, of krijgt ze heerlijk ontspannen voorgelezen. Het doet haar goed en tovert een glimlach op haar gezicht of zorgt voor een intense ontroering.

Dank!

–webmaster–

Dag 16, woensdag 23 juli 2008

23 juli 2008

Twee weken onderweg.
Sonja is sinds het nieuws van de kanker in een rollercoaster terechtgekomen. Wij, haar vrienden en familie, hebben aangehaakt, waardoor het een hele rij gondeltjes is geworden. Loopings, salto’s, van hoog naar laag, we maken alles mee. Maar waar wij uiteindelijk een keer kunnen uitstappen, gaat de rit voor Sonja maar door en door en door en door…

Ik wil jullie bedanken voor alle warme reacties. Ze hebben ons gesteund en kunnen -daardoor gesterkt - dat ook weer overbrengen op Son. En Léjan natuurlijk, want laten we niet vergeten, in haar gondeltje zitten ook Léjan en de tweeling.

Omdat het op dit moment voor Sonja belangrijk is rust te vinden, is het niet mogelijk om haar te bezoeken. Hoezeer ze het ook zou waarderen, alle aandacht is sowieso een troost en steun, maar fysiek is het te belastend. Rust, rust en nog eens rust is waar ze nu behoefte aan heeft. Daarom hebben we - in samenwerking met en met instemming van Sonja en Léjan - dit weblog gemaakt: http://SonjaSpantDeKroon.blog2blog.nl. Hier proberen we zoveel mogelijk verslag te doen van hoe het met haar gaat, wat er gebeurt en ook om onze emoties te verwoorden. Hier is het voor iedereen mogelijk een reactie achter te laten of een mail te sturen. Bedenk bij dat laatste, dat het wat langer kan duren voor er een reactie komt.

Oh ja, Sonja en Léjan waarderen alle aandacht van harte, maar ze kunnen niet iedereen persoonlijk bedanken. Bij deze, bedankt voor alle lieve en gemeende woorden! Jullie zijn een ware steun voor hen! Ook als het alleen in gedachten is, het steunt Sonja, het steunt Léjan, maar ook de familie en naaste vrienden.

Nogmaals dank voor alles.

Jacques
–webmaster–

Dag 15, dinsdag 22 juli 2008

22 juli 2008

Twee weken onderweg.
Wat zijn we wijzer geworden? Niets. Het leven daagt je uit voor een oneerlijke strijd. Alsof je er überhaupt om gevraagd hebt. Wat een rotstreek!

Sonja voelt zich wat opkrabbelen vandaag. Vannacht goed geslapen. Gisteren nog wat loom, maar vandaag alweer een beetje beter. Vooruit kijken, niet achterom. Hoewel, het zijn juist momenten die we ons blijven herinneren. Iedere dag weer. Dat verdwijnt niet; dat blijft. De herinnering blijft. De pijn en het verdriet ook. Moedig gaan we weer verder. Weer een dag die we hebben. We tellen niet af, we tellen op…

–webmaster–

Dag 13, zondag 20 juli 2008

20 juli 2008

Donderdag, vrijdag en zaterdag kreeg Sonja de chemo toegediend en nu kickt het in. De chemo moet zijn werk doen om Sonja weer wat beter te maken. Het idee zo ziek te zijn lijkt een voldongen feit. Acceptatie is een te groot woord, maar berusting komt meer in de richting.

Sonja is vooral moe van de kuur. Erg moe. En somber. Sonja is op een rijdende trein gesprongen, een sneltrein. Dat-ie stopt, dat weten we allemaal zeker, maar wanneer? Het blijft een heel hard gegeven om op een gegeven moment verder te moeten zonder onze Sonja. Verdriet, veel verdriet blijft voorlopig onze levens beheersen.

–webmaster–

Dag 10, donderdag 17 juli 2008

17 juli 2008

De tiende dag alweer en vandaag start de chemo.
De hele dag en nacht ligt Sonja aan het infuus. Bang dat ze ziek zal worden, maar de verpleegkundige stelt haar gerust. Dat is maar bij 10-15% het geval. De rest laveert er mooi doorheen.

Sonja heeft haar keuze bepaald. Als dat ‘positieve vechten’ is niks voor haar. Dat zit niet in haar persoonlijkheid, vertelt ze Bell, Vanessa en Jacques. Maar vanuit rust en berusting kan ze wel de kracht vinden om te vechten. En die strijd wil ze wel aangaan.

Met God heeft ze nog wel een appeltje te schillen. De eerste die ze aan de hemelpoort tegenkomt, krijgt een hoek, zegt ze. Arme Petrus, God’s Poortwachter.

’s Middags heeft ze ook met een geestelijk verzorger gesproken. Een goed gesprek, een mooi geprek. Ze klaart er duidelijk van op en voelt zich eigenlijk helemaal niet zo ziek meer. De lichtpuntjes zijn belangrijk.

Sonja draagt nu ook een amulet aan een kettinkje van Maria. Beschermheilige. Haar tweede doopnaam: Sonja Maria Alberta. Ook dit doet haar goed.

Sonja voelt zich na een hele dag chemo wel wat daas, maar dat hoort erbij. Twee liter vocht zwaarder kan ze met een gerust hart gaan slapen.

–webmaster–

Dag 9, woensdag 16 juli 2008

16 juli 2008

’s Middags gaat Sonja naar de kapper om maar vast een flink stuk van het haar af te knippen. Het valt anders toch wel uit.

Sonja en Léjan gaan ’s avonds naar Hans in Eindhoven. Hij is gespecialiseerd in kankerbehandelingen via homeopatische therapiën. Eigenlijk heeft hij vakantie, maar toch neemt hij de tijd voor Sonja. Thomas heeft ze aan elkaar geïntroduceerd en is mee.

Hans oefent diverse vormen van natuurgeneeswijzen uit en heeft veel ervaring in het behandelen van mensen met (uitbehandelde) kanker. Ook zijn metingen leiden tot de conclusie dat chemotherapie absoluut geïndiceerd is, maar dat er daarnaast een aantal behandelbare grootheden zijn. Die kunnen het herstelvermogen van Sonja’s lichaam vergroten. Dit ligt met name op het vlak van homeopatische middelen. Er worden een aantal verbanden gelegd die herkenbaar zijn. De maatwerkaanpak en persoonlijke aandacht vergroten Sonja’s actieve betrokkenheid bij het ziekteproces (’ik doe zelf ook iets’).

Hans doet checks en toont zich niet ontevreden. Hij ziet wel openingen. Nog meer lichtpuntjes, die zo belangrijk zijn.

–webmaster–

Dag 8, dinsdag 15 juli 2008

15 juli 2008

Gisteravond hebben de artsen het ziektebeeld van Sonja besproken. Wat gaat er gebeuren? Hoe gaat de behandeling er uitzien?

Het antwoord komt ’s middags als de diagnose wordt gesteld: kleincellige longtumor met uitzaaiingen in de hersenen. Overige uitzaaiingen zijn niet aangetoond, maar gezien het aggressieve karakter van de tumor niet uit te sluiten.

De behandelmethode: chemo en wel zo snel mogelijk. Bestraling heeft in deze fase geen nut, oordelen de doktoren. De tumor is agressief en groeit snel, maar wel redelijk behandelbaar. Omdat de chemo alle cellen doodt, dus ook de tumoren in de long, wordt het orgaan niet verwijderd.

Sonja mag naar huis. Woensdag of donderdag wordt gestart met de chemo en dan zal ze weer naar het ziekenhuis moeten. Tot die tijd is thuis een betere omgeving. De dag is weer zwaar en alle informatie maakt niet blij. Toch is de uitslag een opluchting, een nieuwe start, we gaan ervoor!

–webmaster–

Dag 7, maandag 14 juli 2008

14 juli 2008

Weer in het ziekenhuis. Het valt zwaar, maar tegelijkertijd ook geruststellend. De zorg, de omgeving. De zon schijnt volop.

Rick, Bell’s man, werpt zich op als een soort crisismanager. Hij gaat op zoek naar antwoorden, naar opties, naar second opinions. Daniel den Hoed in Rotterdam, het Antoni van Leeuwenhoek in Amsterdam, het zijn gespecialiseerde ziekenhuizen met heel veel ervaring. De route daar naar toe moet bepaald worden. Kaders bepalen. Ruimte scheppen.

Rick en vriend Thomas komen ’s avonds langs om alles met Sonja en Léjan door te nemen.

–webmaster–

Dag 6, zondag 13 juli 2008

13 juli 2008

Vandaag een dag voor Sonja, Léjan, Peer en Coco. ’s Morgens zijn Ben en Jan op bezoek en daarna gewoon weer even met z’n viertjes bij elkaar. ’s Middags even naar de camping geweest om Vanessa en Rogier en hun kinderen te bezoeken.

’s Avonds moet er weer afscheid genomen worden. Sonja moet om 20.00 uur weer in het ziekenhuis zijn. Heel veel verdriet bij het afscheid. De kinderen snappen het niet. Sonja wil het niet snappen. Afscheid nemen. Hoe vaak nog in de komende weken, maanden, jaren?

– webmaster –

Dag 5, zaterdag 12 juli 2008

12 juli 2008

Wat een dag! Vroeg wakker, maar wel met een doel: naar huis!
In de straat staan buren al te wachten. Iedereen wil Sonja even zien, verdriet delen. Sterkte wensen, kracht.

De hele dag thuis met de kids, met opa Jaap en oma Ria. Zwager Geert en schoonzus Ellen komen met hun kinderen langs. Weer veel verdriet en berusting, woede en ongeloof. Yoos voelt dat er iets anders is. Hoe jong ook, kinderen pakken signalen heel makkelijk op, ook al weten ze het vaak nog geen plekje te geven.

’s Middags rust Sonja uit. Jacques komt langs, Vanessa ook, met man Rogier, Jip (5) en Mac (3). Ze staan op de camping dichtbij. Bell en Rick trekken met Zeb (5) en Carlos (2) in het huis aan de overkant van de straat. De buren zijn op vakantie en hebben hun thuis opengesteld voor de familie van Sonja. Lief!

Rogier maakt pasta. Met rode saus voor alle kinderen, met gorgonzola voor de volwassenen. Sonja, Léjan en de kids eten lekker met z’n viertjes. De rest verhuist naar de overkant van de straat en gaat daar verder met de emoties. Ria vertrekt na de maaltijd naar huis, na drie dagen Arnhem. Even bijtanken in Heiloo, om daarna weer kracht genoeg te hebben voor verdere opvang, geestelijke bijstand en vooral veel liefde.

Sonja voelt zich lang zo ziek niet, nu ze niet in het ziekenhuis is. Het is dus toch waar: in het ziekenhuis voel je je altijd ziek. Het is de omgeving, de aandacht, het ziek mogen zijn! Maar nu is ze strijdbaarder, minder ziek, weer even terug thuis. Thuis…

–webmaster–

Dag 4, vrijdag 11 juli 2008

11 juli 2008

Nu al over de uitvaart praten met vriendin Tanja valt Sonja erg zwaar. Ze heeft nog niet gegeten, want er moet een biopsie worden uitgevoerd. De verplegers hebben verzuimd te vertellen, dat Sonja nuchter moet zijn. De koffie en een half bammetje moeten eerst uit het systeem weg, dus wordt de biopsie naar het eind van de ochtend verschoven.

De zaalarts komt langs. Goed nieuws. De mammografie is officieel schoon. Niets op te zien. De knobbeltjes die Sonja voelt in haar borst zitten klaarblijkelijk dieper. Het is de long zelf, die ze voelt, de geïnfecteerde long.

Léjan en Jacques gaan met Sonja mee naar de biopsie. Tijd voor Jacques om Léjan te ondersteunen, samen te huilen, samen te praten. Tien minuten later is Sonja al klaar. De biopsie ging goed. Prima zelfs. Lichtpuntjes. Ze worden verzameld en opgeslagen. Als het bed wordt weggereden, lopen Vanessa en Bell hen tegemoet. Nog twee lichtpuntjes! En het grootste komt zaterdag. Dan gaat Sonja een weekend terug naar huis.

Terug op de kamer wordt gehuild, emoties komen en gaan. Sonja eet wat pap, eindelijk mag ze wat eten! Het humeur pikt de lichtpuntjes op en ze voelt zich een stuk beter. Toch is ze moe en ze vraagt om wat tijd voor zichzelf. Om te rusten, om na te denken.

Iedereen vertrekt naar het huis van Sonja en Léjan. Beide moeders Ria en Bets zijn daar aan het werk. Wassen, strijken, opruimen. Vader Stef doet de tuin. Bell en Léjan gaan op jacht naar een rolstoel, Jacques en Vanessa doen boodschappen. Het leven trekt zich niets aan van het drama wat zich rond Sonja voltrekt. Er moet gegeten worden, er moet schoongemaakt worden.

– webmaster –

Dag 3, donderdag 10 juli 2008

10 juli 2008

Een redelijke dag. Zus Bell en zwager Rick zijn uit Frankrijk teruggekomen en komen vandaag naar het ziekenhuis. Zus Vanessa is er ook bij evenals moeder Ria.

Natuurlijk wordt er weer veel gehuild. Veel verdriet wordt gedeeld, net als intense momenten van liefde en genegenheid, maar ook van woede en onbegrip. Het is niet te bevatten. Wat een ellende, wat een vooruitzicht.

Vriend Thomas komt langs met een doos vol preparaten. Homeopathisch, voedingssuplementen. Oosterse geneeskunde gaat hand in hand met Westerse geneeskunde. Alles om maar beter te voelen.

– webmaster –

Dag 2, woensdag 9 juli 2008

9 juli 2008

De röntgenfoto laat een tumor zien op de linkerlong. Dit is de haard van de hersentumoren, de uitzaaiingen.

Verdriet, angst, pijn, onbegrip, vertwijfeling.
Er wordt ’s middags een mammografie gemaakt en, ondanks dat deze pas voor vrijdag stond ingepland, ook een thorax scan. Dat is een lichtpunt. De mammografie ziet er zo op het oog goed uit. Nog een lichtpuntje, hoe klein ook.

Léjan is naar huis om wat zaken te regelen. Zijn moeder Bets is bij hem. Hij haalt de tweeling Coco en Peer (3) van het schooltje om met ze naar mama te gaan in het ziekenhuis. Zus Vanessa en vriend Jacques verlaten de kamer om de kleintjes niet teveel verschillende indrukken te geven. Sonja en Léjan willen Coco en Peer even voor hun zelf. Alleen oma Bets, die ze vaak zien, is mee voor de stabiliteit.

De kleintjes snappen ergens wel dat er iets aan de hand is, maar het ziekenhuis maakt toch diepe indruk. Er wordt niet gehuild, maar veel gelachen. Dan gaat iedereen naar de ontvangsthal. Sonja in een rolstoel met Peer op schoot. Léjan loopt met Coco en zijn moeder. Coco ziet Vanessa en Jacques wel, maar verschuilt zich achter papa. Peer wil zich niet losmaken van mama. Ze snappen dat er iets aan de hand is; ze weten alleen niet precies wat.

De hele dag door wordt er veel gehuild, soms ook gerelativeerd of gelachen. Het besef dat het leven eindig is, is te vroeg, te onwerkelijk. Dit mag toch niet gebeuren? Waarom ik? Waarom wij?

Sonja heeft pijn, voelt zich ziek, maar stapje voor stapje wil ze vechten. Stapje voor stapje, met de kracht van haar zussen, ouders, schoonouders, zwagers, vrienden, vriendinnen. Kracht, die we allemaal delen. Maar jemig, wat zijn we vaak zwak en laten we het verdriet eruit. Onbegrip, intens verdriet. Het moet allemaal zijn plekje nog krijgen…

– webmaster –

Dag 1, dinsdag 8 juli 2008

8 juli 2008

De dag des oordeels. Om circa 13.00 uur kregen Sonja en Léjan te horen, dat de mri-scan hersentumoren liet zien in het hoofd van Sonja.

Je wereld stort in op zo’n moment en van allerlei gedachten flitsen door je hoofd. Terug in het ziekenhuisbed begon het besef door te dringen, dat nu mensen gebeld moesten worden. Familie, vrienden, collega’s. Eerste cirkel, tweede cirkel, buiten die cirkels.

Vader Jaap de Kroon (opa van Coco en Peer) wordt gebeld, zus Vanessa, zus Bell nog niet, die zit in Frankrijk. Vader Sjef ter Steeg en moeder Bets krijgen het te horen, broer Geert ook. Vrienden, vriendinnen.

– webmaster –

Proloog

sb001Als je hoofdpijnen steeds heftiger worden en je af en toe uitval krijgt van je zichtsvermogen… Als je steeds vaker verteld wordt dat je er ’slecht’ uitziet en je zelf denkt dat je tegen een burn-out aanzit…

Dan ga je op een gegeven moment vanzelf naar je huisarts.

Die stuurde Sonja meteen door naar de neuroloog. De arts wilde uitsluiten dat er iets in haar hoofd fout zat, dus liet hij een mri-scan maken. In de tussentijd kreeg Sonja op vrijdag 4 juli last van koorts.

Op dinsdag 8 juli was de mri-scan van Sonja’s hoofd. Het vonnis werd om 13.00 uur geveld: tumoren.

– webmaster –

Fotoalbum

7 juli 2008